Bitwa nad Gete

18 sierpnia 1914 roku nad rzeką Gete w środkowej Belgii doszło do starcia armii belgijskiej z nacierającymi wojskami niemieckimi. Walki, trwające do 19 sierpnia, były częścią zmagań o Antwerpię i zadecydowały o dalszej strategii króla Alberta I.

Linia nad Gete

Po upadku Liège belgijska armia polowa zajęła pozycje obronne nad rzeką Gete, na wschód od Brukseli, na linii od Tienen (fr. Tirlemont) po Jodoigne. Miała osłaniać stolicę i czekać na nadejście wojsk francuskich i brytyjskich. Kilka dni wcześniej, 12 sierpnia, Belgowie odparli niemiecką kawalerię w bitwie pod Haelen, co podniosło ich morale.

Tym razem naprzeciw nich stanęły jednak główne siły niemieckiej 1 Armii, maszerujące przez Belgię na Francję. 18 sierpnia Niemcy zaatakowali belgijskie pozycje, zwłaszcza w rejonie Tienen i pobliskich wsi. Belgijskie dywizje broniły się zacięcie, ponosząc ciężkie straty.

Decyzja króla

Król Albert I, dowodzący osobiście armią, szybko zrozumiał, że przewaga Niemców jest przytłaczająca, a pomoc sojuszników nie nadejdzie na czas. Pozostanie nad Gete groziło okrążeniem i zniszczeniem całej armii. Wieczorem 18 sierpnia król podjął decyzję o odwrocie do Antwerpii, najsilniejszej twierdzy kraju, przewidzianej jako ostatni bastion obrony.

Była to decyzja trudna, bo oznaczała oddanie Brukseli bez walki. Król uznał jednak, że zachowanie armii jest ważniejsze niż utrzymanie stolicy. Z Antwerpii armia belgijska mogła zagrażać zapleczu Niemców maszerujących na Francję i utrzymywać łączność z Wielką Brytanią.

Znaczenie

Walki nad Gete zakończyły okres, w którym Belgowie próbowali zatrzymać Niemców w otwartym polu. Armia wycofała się do Antwerpii, a 20 sierpnia Niemcy wkroczyli do Brukseli. Decyzja Alberta I pozwoliła jednak ocalić belgijską armię, która przez kolejne tygodnie wiązała z Antwerpii znaczne siły niemieckie, a po upadku twierdzy w październiku walczyła dalej nad Yser.