Francja zmienia listę kontrabandy

6 listopada 1914 roku rząd Francji wydał dekret o stosowaniu w czasie wojny deklaracji londyńskiej z 1909 roku. Dekret na nowo określał, jakie towary francuska marynarka może uznać za kontrabandę wojenną i kiedy wolno je zatrzymać na statkach państw neutralnych. Zaostrzał wcześniejsze francuskie przepisy, w tym dekret z 25 sierpnia.

Był to krok uzgodniony z Londynem. Tydzień wcześniej, 29 października, Wielka Brytania ogłosiła nowe listy kontrabandy i nowe zarządzenie o stosowaniu deklaracji londyńskiej. Francja, która od początku wojny prowadziła z Brytyjczykami wspólną politykę wobec handlu morskiego, przyjęła przepisy w zasadzie takie same. W oficjalnym amerykańskim zbiorze dokumentów dyplomatycznych z tego okresu odnotowano, że francuski dekret ma „w istocie identyczne brzmienie” jak akty brytyjskie.

Dekret wymieniał listy kontrabandy bezwzględnej, obejmującej przede wszystkim broń, amunicję, materiały wybuchowe i sprzęt do ich produkcji, oraz kontrabandy względnej, czyli towarów, które mogły służyć zarówno ludności cywilnej, jak i wojsku. Tę drugą, wbrew artykułowi 35 deklaracji londyńskiej, można było teraz zatrzymać także na statku płynącym do portu neutralnego. Wystarczyło, że ładunek wysłano „na zlecenie”, bez wskazania odbiorcy, że dokumenty statku w ogóle nie wymieniały odbiorcy albo że odbiorca znajdował się na terytorium nieprzyjaciela lub przez niego okupowanym.

Najważniejsza zmiana dotyczyła ciężaru dowodu. Dotąd to państwo zatrzymujące ładunek musiało wykazać, że jest on przeznaczony dla nieprzyjaciela. Po 6 listopada to właściciel towaru musiał udowodnić, że nie trafi on do Niemiec ani do Austro-Węgier. Dla kupców z krajów neutralnych, zwłaszcza sąsiadujących z Niemcami, oznaczało to dłuższe postoje statków, kosztowne procesy przed sądami pryzowymi i ryzyko utraty ładunku.

Nie był to ostatni francuski akt w tej sprawie. Na początku 1915 roku Francja ogłosiła kolejne uzupełnienia list kontrabandy, a w marcu 1915 roku razem z Wielką Brytanią postanowiła zatrzymywać wszelkie towary płynące do Niemiec i z Niemiec, co oznaczało w praktyce pełną blokadę morską.