Niemcy zajmują Brugię

14 października 1914 roku wojska niemieckie wkroczyły do Brugii, stolicy Flandrii Zachodniej. Średniowieczne miasto kanałów i kupieckich kamienic nie było bronione. Jeszcze tydzień wcześniej kwaterowali w nim żołnierze brytyjskiej 7 Dywizji, którzy wylądowali w pobliskim Zeebrugge, ale po upadku Antwerpii i zajęciu Gandawy alianci wycofali się dalej na zachód, nad rzekę Yser i pod Ypres.

Według opracowań belgijskich były to oddziały rezerwowe niemieckiej 4 Armii, które weszły do miasta przez Bramę Gandawską. Tego samego dnia w podmiejskim Assebroek osiemdziesięcioletni burmistrz Amédée Visart de Bocarmé, rządzący Brugią od 38 lat, podpisał w obecności niemieckiego generała von Werdera kapitulację miasta. Członkowie rady miejskiej zgłosili się jako zakładnicy, gwarantując spokój. Przejęcie Brugii przebiegło bez rozlewu krwi i miasto uniknęło zniszczeń, jakie spotkały Leuven czy Dendermonde. Niektóre lokalne opracowania podają datę 15 października, ale większość źródeł wskazuje na 14.

Stolica Marinegebiet

Dla Niemców Brugia miała szczególne znaczenie. Leżała około 12 kilometrów od morza, ale od kilku lat miała nowy port wewnętrzny, połączony szerokim kanałem z Zeebrugge, a starszym kanałem z Ostendą. Okręty mogły tu bezpiecznie stacjonować z dala od wybrzeża i wychodzić w morze przez oba porty.

Od 20 października do miasta napływały oddziały niemieckiej Dywizji Marynarki, a tydzień później w dawnym gmachu władz prowincji na Rynku zamieszkał jej dowódca, admirał Ludwig von Schröder. Brugia stała się stolicą tak zwanego Marinegebiet, obszaru wybrzeża podległego marynarce. Wiosną 1915 roku Niemcy sprowadzili tu pierwsze małe okręty podwodne typu UB, przewiezione koleją w częściach do Antwerpii, zmontowane i przetransportowane dalej drogą wodną. 29 marca 1915 roku utworzono w Brugii flotyllę okrętów podwodnych Flandria, a wkrótce także flotyllę torpedowców. Z bazy w Brugii przez cztery lata wychodziły okręty, które atakowały żeglugę w kanale La Manche i na Morzu Północnym.

Okupacja była dla mieszkańców ciężka. Gdy władze miejskie odmówiły dostarczenia robotników do prac przy bazie okrętów podwodnych, Niemcy odsunęli burmistrza od urzędu. Visart de Bocarmé wrócił na stanowisko dopiero po wojnie. Brugię wyzwolono 19 października 1918 roku.