Połączenie eskadr brytyjskiej i francuskiej u wejścia do Adriatyku

15 sierpnia 1914 roku u wejścia do Morza Adriatyckiego połączyły się brytyjskie i francuskie zespoły okrętów. Trzy dni po wypowiedzeniu wojny Austro-Węgrom przez Wielką Brytanię i Francję sprzymierzeni przystąpili do wspólnych działań przeciw flocie habsburskiej.

Wspólne dowództwo

Połączenie sił było realizacją konwencji morskiej zawartej 6 sierpnia w Londynie. Na jej mocy dowództwo nad sojuszniczymi flotami na Morzu Śródziemnym objął francuski admirał Augustin Boué de Lapeyrère. Francja wniosła do wspólnego zespołu główne siły, w tym nowoczesne pancerniki, a Brytyjczycy krążowniki i niszczyciele, które pozostały na Morzu Śródziemnym po ucieczce Goebena i Breslau do Dardaneli.

Blokada Adriatyku

Adriatyk był morzem, na którym bazowała cała flota Austro-Węgier, z głównymi portami w Poli i Zatoce Kotorskiej. Jedyne wyjście z niego na Morze Śródziemne prowadziło przez Cieśninę Otranto między Włochami a Albanią. Kontrolując cieśninę, alianci mogli zamknąć austro-węgierską flotę w Adriatyku i zapewnić bezpieczeństwo transportów wojsk z Afryki Północnej do Francji.

Sprzymierzeni chcieli też pomóc Czarnogórze, której wybrzeże blokowały i ostrzeliwały austro-węgierskie okręty. Już następnego dnia, 16 sierpnia, połączona flota wpłynęła w głąb Adriatyku i zatopiła austro-węgierski krążownik Zenta u wybrzeży czarnogórskich.

Znaczenie

Blokada Adriatyku stała się jednym z głównych zadań aliantów na Morzu Śródziemnym aż do końca wojny. Austro-węgierska flota rzadko opuszczała swoje bazy, a starcia na Adriatyku miały zwykle niewielką skalę. Po przystąpieniu Włoch do wojny w 1915 roku sprzymierzeni zbudowali w Cieśninie Otranto zaporę z sieci i patroli, mającą powstrzymać także niemieckie i austro-węgierskie okręty podwodne.