Eduard von Capelle sekretarzem marynarki

15 marca 1916 roku półurzędowa agencja Wolffa ogłosiła w Berlinie, że wielki admirał Alfred von Tirpitz odchodzi z Urzędu Marynarki Rzeszy (Reichsmarineamt), a jego następcą zostaje admirał Eduard von Capelle. Nowy sekretarz stanu nie był w marynarce postacią nową. Przez prawie dwadzieścia lat należał do najbliższych współpracowników Tirpitza, a jego nominacja miała uspokoić tych, którzy w dymisji twórcy floty widzieli kapitulację przed kanclerzem.

Capelle urodził się w 1855 roku w Celle jako syn fabrykanta. Do marynarki wstąpił w 1872 roku, a od początku lat 90. pracował w Urzędzie Marynarki Rzeszy. Za Tirpitza kierował wydziałem budżetowym, a potem departamentem administracyjnym. Uchodził za mistrza finansów i budżetów i to on w dużej mierze przygotowywał projekty kolejnych ustaw o rozbudowie floty, a także ich uzupełnień z lat 1906, 1908 i 1912. W 1912 roku otrzymał szlachectwo, a w 1913 roku awansował na admirała. W 1914 roku był już zastępcą Tirpitza. W czasie kryzysu lipcowego, gdy sekretarz stanu przebywał na urlopie, Capelle zastępował go w Berlinie.

Latem 1915 roku Capelle ciężko zachorował. Tirpitz pisał wtedy w listach, że choroba zastępcy jest dla niego „wielkim nieszczęściem”. Według części biografów admirał poprosił o zwolnienie ze służby i jesienią 1915 roku odszedł w stan spoczynku. W marcu 1916 roku przywrócono go do służby, by objął urząd po Tirpitzu. Kanclerz Theobald von Bethmann Hollweg chciał mieć na tym stanowisku kogoś, kto nie będzie mu się sprzeciwiał. Według wspomnień Tirpitza Capelle, latem 1915 roku zdecydowany zwolennik wojny podwodnej, musiał przed objęciem urzędu zobowiązać się, że we wszystkich sprawach polityki morskiej, w tym w sprawie okrętów podwodnych, będzie popierał kanclerza.

Komunikat Wolffa zapewniał natomiast, że wybór następcy jest gwarancją, iż „w ostrości prowadzenia wojny morskiej nic się nie zmieni”. W praktyce pozycja Urzędu Marynarki Rzeszy wyraźnie osłabła. Capelle nie miał autorytetu ani politycznych ambicji poprzednika, a o działaniach floty decydowali przede wszystkim dowódca Floty Pełnomorskiej i szef sztabu admiralicji. Admirał Paul Behncke, późniejszy następca Capellego, stwierdził, że urząd stał się czysto administracyjny i przestał odgrywać kierowniczą rolę.

Capelle kierował urzędem do jesieni 1918 roku. Początkowo był przeciwny nieograniczonej wojnie podwodnej, ale z czasem dał się przekonać jej zwolennikom we flocie i poparł decyzję o jej wznowieniu od 1 lutego 1917 roku, która doprowadziła do przystąpienia Stanów Zjednoczonych do wojny. Odszedł w drugiej połowie 1918 roku, gdy po klęskach na froncie zachodnim Reinhard Scheer przebudował naczelne dowództwo marynarki.