Indyjski Korpus Ekspedycyjny „D” w Bahrajnie

23 października 1914 roku u wybrzeży Bahrajnu stanęły na kotwicy transportowce z 16 Brygadą Indyjską generała brygady Waltera Delamaina, awangardą Indyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego „D”. Brygada wypłynęła z Bombaju 16 października razem z konwojem płynącym do Egiptu, a na morzu, zgodnie z tajnymi rozkazami, odłączyła się od niego i skierowała do Zatoki Perskiej.

Bahrajn, rządzony przez szejka Isę ibn Alego z dynastii Al Chalifa, pozostawał pod brytyjską ochroną. Szejka poinformowano o planach dopiero dzień przed przybyciem wojsk. Przyjął wiadomość przychylnie, a na wyspie przygotowywano nawet kwatery dla kilku tysięcy żołnierzy. Ostatecznie brygada pozostała jednak na statkach. Około 5 tysięcy żołnierzy i ponad tysiąc zwierząt tkwiło przez około dziesięć dni na zatłoczonych transportowcach, w dusznym upale.

Postój był wymuszony polityką. Imperium Osmańskie formalnie wciąż było neutralne, a wejście brytyjskich wojsk na Szatt al-Arab przed wybuchem wojny mogłoby dać Turkom pretekst do jej rozpoczęcia. Delamain miał więc czekać w bezpiecznej odległości, gotów do szybkiego działania. Brytyjskie okręty już od kilku tygodni pilnowały ujścia rzeki i rafinerii w Abadanie.

Na początku listopada, po ataku floty osmańskiej na rosyjskie porty nad Morzem Czarnym, brygada opuściła Bahrajn i popłynęła na północ. 6 listopada, po ostrzale z okrętów, jej pierwsze oddziały wylądowały pod Fao (Al-Fau) u ujścia Szatt al-Arab i zajęły tamtejszy turecki fort. Tak rozpoczęła się kampania mezopotamska.