Internowanie Prinz Eitel Friedrich

8 kwietnia 1915 roku dowódca niemieckiego krążownika pomocniczego Prinz Eitel Friedrich, komandor podporucznik Max Thierichens, zawiadomił władze amerykańskie, że jego okręt nie wyjdzie w morze i zostanie internowany. Od blisko miesiąca stał w porcie Newport News w Wirginii, a poprzedniego dnia o północy upłynął wyznaczony mu termin. Źródła podają różne daty samego internowania, od 7 do 9 kwietnia. Tak zakończył się rajd, który zaczął się w sierpniu 1914 roku w Tsingtao.

Siedem miesięcy na morzu

Prinz Eitel Friedrich był liniowcem pasażerskim towarzystwa Norddeutscher Lloyd, uzbrojonym w Tsingtao w działa zdjęte ze starych kanonierek. Po rozstaniu z eskadrą admirała Maximiliana von Spee prowadził wojnę handlową na Pacyfiku, a potem na południowym Atlantyku. Zatopił 11 statków, głównie żaglowców, o łącznej pojemności około 33 tysięcy ton rejestrowych brutto. Wśród nich był amerykański bark William P. Frye, zatopiony pod koniec stycznia 1915 roku.

Załóg zatopionych statków nie miał gdzie wysadzić, więc wiózł je ze sobą. Gdy kończył mu się węgiel, a zużyte maszyny wymagały remontu, Thierichens skierował się do neutralnych Stanów Zjednoczonych. 10 marca 1915 roku okręt wszedł do Newport News, nad akwenem Hampton Roads. Na pokładzie było kilkuset jeńców. Kapitan Williama P. Frye opowiedział amerykańskim władzom, jak zatopiono jego statek, i wkrótce Waszyngton zażądał od Berlina odszkodowania.

Termin

Państwo neutralne mogło pozwolić okrętowi wojennemu strony walczącej na pozostanie w porcie dłużej niż 24 godziny tylko na czas napraw niezbędnych, by mógł bezpiecznie wyjść w morze. Mógł też pobrać tylko tyle paliwa, ile potrzebował, by dopłynąć do najbliższego portu własnego kraju. Jeśli po upływie wyznaczonego czasu nie wypłynął, neutralny rząd miał go zatrzymać do końca wojny, a jego załogę internować. Tak przewidywała XIII konwencja haska z 1907 roku. Amerykanie zbadali stan okrętu i uznali, że naprawy potrwają kilkanaście dni roboczych. Termin wyjścia w morze wyznaczono na północ 7 kwietnia.

Thierichens długo nie ujawniał, czy spróbuje przebić się na Atlantyk. Tuż za granicą wód terytorialnych, u wejścia do zatoki Chesapeake, czekały jednak brytyjskie krążowniki. Wolny i wysłużony liniowiec nie miał z nimi szans. Po upływie terminu Thierichens zgodził się więc na internowanie, podobnie jak wcześniej dowódcy Cormorana na Guamie i kanonierki Geier w Honolulu.

W amerykańskiej stoczni

Internowany okręt przeprowadzono do stoczni marynarki wojennej Norfolk Navy Yard w Portsmouth w Wirginii. Wkrótce do Newport News przybył z pustymi zasobniami węgla inny niemiecki krążownik pomocniczy, Kronprinz Wilhelm, który również trafił do Norfolk. Marynarze obu okrętów, razem około tysiąca ludzi, spędzili w Wirginii ponad półtora roku. Na terenie stoczni zbudowali z odpadów miniaturową niemiecką wioskę, którą tłumnie odwiedzali Amerykanie. Jesienią 1916 roku okręty przeprowadzono do stoczni w Filadelfii.

Po przystąpieniu Stanów Zjednoczonych do wojny w kwietniu 1917 roku Amerykanie zajęli statek, a niemieckich marynarzy osadzono w obozach. Dawny Prinz Eitel Friedrich jako transportowiec USS DeKalb przewoził amerykańskich żołnierzy do Francji. Po wojnie pływał jeszcze jako statek pasażerski, a złomowano go w 1934 roku.