Kikujirō Ishii ministrem spraw zagranicznych

13 października 1915 roku baron Kikujirō Ishii objął urząd ministra spraw zagranicznych Japonii w rządzie Shigenobu Ōkumy. Premier, który od sierpniowej rekonstrukcji gabinetu sam kierował dyplomacją, oddał resort zawodowemu dyplomacie. Niektóre chronologie wojny łączą tę nominację z 21 września, ale japońskie wykazy członków rządu podają jako dzień objęcia urzędu 13 października. Ishii od 1912 roku był ambasadorem w Paryżu. Placówkę przekazał chargé d’affaires 4 września i wrócił z Francji do kraju, by przejąć ministerstwo.

Nowy minister miał 49 lat i za sobą całą karierę w służbie zagranicznej. Urodził się w 1866 roku w prowincji Kazusa, w dzisiejszej prefekturze Chiba, i po studiach prawniczych na Uniwersytecie Tokijskim wstąpił do ministerstwa spraw zagranicznych. Pracował w Paryżu, w koreańskim Czemulpo i w Pekinie. W czasie powstania bokserów w 1900 roku był łącznikiem japońskiej dyplomacji przy armiach interwencyjnych. W latach 1907–1908 uczestniczył w rokowaniach, które zakończyły się tak zwanym dżentelmeńskim porozumieniem ze Stanami Zjednoczonymi w sprawie emigracji Japończyków. Od 1908 do 1912 roku był wiceministrem spraw zagranicznych, a w 1911 roku otrzymał tytuł barona.

Ishii nie był postacią znaną szerokiej publiczności. Według japońskich historyków jego kandydaturę poparł Takaaki Katō, były minister spraw zagranicznych i przywódca rządzącej partii Rikken Dōshikai. W jednej ważnej sprawie Ishii różnił się jednak od Katō. Jeszcze jako ambasador namawiał rząd, by Japonia przystąpiła do paktu londyńskiego z września 1914 roku, w którym Wielka Brytania, Francja i Rosja zobowiązały się nie zawierać odrębnego pokoju. Jego zdaniem tylko w ten sposób Japonia mogła zapewnić sobie głos przy przyszłych rokowaniach pokojowych. Katō uważał, że wystarczy sojusz z Wielką Brytanią, i sprawa utknęła. Wiceministrem u boku Ishiiego został Kijūrō Shidehara, późniejszy minister spraw zagranicznych i premier.

Nowy kurs przyniósł efekt niemal od razu. 19 października 1915 roku Japonia przystąpiła do paktu londyńskiego. Ishii zabiegał też o zbliżenie z Rosją, do której Japonia wysyłała w tym czasie broń i amunicję. W lipcu 1916 roku oba państwa zawarły kolejny, czwarty układ o swoich interesach na Dalekim Wschodzie. Ishii kierował ministerstwem do upadku gabinetu Ōkumy w październiku 1916 roku. Rok później, jako specjalny wysłannik w Waszyngtonie, wynegocjował z sekretarzem stanu Robertem Lansingiem porozumienie w sprawie Chin, znane jako umowa Lansing–Ishii.