Koniec bitwy pod Floriną

Brytyjska chronologia wojny notuje pod 19 sierpnia 1916 roku koniec bitwy pod Floriną, zaznaczając, że nazwę i daty starcia, 17–19 sierpnia, przejmuje z niemieckiej listy bitew. Te trzy dni objęły najszybszą część bułgarskiej ofensywy w zachodniej Macedonii: zdobycie Floriny 17 sierpnia, nieudany serbski kontratak następnego dnia i odwrót Serbów na umocnione wzgórza nad jeziorem Ostrowo. Walki wcale się jednak 19 sierpnia nie skończyły. Bułgarzy, którzy mówią o operacji lerińskiej albo czegańskiej, liczą ją do 27 sierpnia, gdy wstrzymali ataki, a serbskie opracowania opisują jeszcze ponad tydzień ciężkiej obrony.

18 sierpnia część serbskiej Dywizji Dunajskiej przeszła do kontrataku w okolicach wsi Banica, na linii kolejowej z Floriny do Salonik. Według brytyjskiej historii oficjalnej działań w Macedonii natknęła się na znacznie silniejsze siły bułgarskie i została odrzucona, a według serbskich opracowań straciła tego dnia dziewięć dział. 19 sierpnia bułgarska 8 Dywizja doszła do podnóża pasma Malka Nidže i po ciężkich walkach zajęła przełęcz Kirli Derwen. Po południu Bułgarzy znów silnie zaatakowali Dywizję Dunajską pod Banicą i do wieczora następnego dnia cofnęła się ona na grzbiet na zachód od jeziora Ostrowo. Bułgarskie opracowania odnotowują, że przed ich frontem, kilkaset metrów od pierwszej linii, stanęły teraz na umocnionych pozycjach trzy dywizje serbskie: Drińska, Wardarska i Dunajska.

W tym samym czasie bułgarska 2 Armia wkraczała bez oporu do greckiej Macedonii Wschodniej, a na Strumie francuski oddział i brytyjska konnica musiały się wycofać za rzekę. Generał Maurice Sarrail zrozumiał, że jego plan jest nieaktualny. 20 sierpnia zwołał dowódców sprzymierzonych i postanowił bronić się nad Strumą i Wardarem, a uderzyć na lewym skrzydle, pod Floriną. Włosi mieli zluzować francuską 57 Dywizję, którą razem z rosyjską brygadą skierowano na pomoc Serbom. Dowódcę serbskiej 3 Armii, generała Pavle Jurišicia Šturma, odwołano.

Bułgarzy atakowali nad jeziorem Ostrowo jeszcze przez tydzień, na nagich, bezwodnych stokach, ale Serbowie, dowożeni koleją i stale wzmacniani artylerią, nie dali się zepchnąć. Brytyjska historia oficjalna pisze, że pierwsze uderzenie zaskoczyło Serbów, lecz ich morale okazało się zdrowe i gdy tylko dostali dość piechoty i dział, spokojnie odparli dawnego wroga. 27 sierpnia bułgarskie dowództwo kazało wstrzymać ataki i okopać się. Sukces był jednak połowiczny: ofensywa Sarraila opóźniła się o ponad trzy tygodnie, ale nie została zatrzymana. 12 września Serbowie, Francuzi i Rosjanie przeszli do natarcia, a pod koniec miesiąca Serbowie zdobyli górujący nad frontem szczyt Kajmakczałan.