Wielka Brytania rozszerza listę kontrabandy

21 września 1914 roku król Jerzy V wydał proklamację, która rozszerzyła brytyjską listę kontrabandy wojennej. Nowe przepisy obowiązywały w wojnie zarówno z Niemcami, jak i z Austro-Węgrami.

Proklamacja dodała do listy kontrabandy względnej, czyli towarów, które wolno było zatrzymać, jeśli były przeznaczone dla sił zbrojnych lub władz przeciwnika, osiem pozycji: surową miedź, ołów w gąskach, blachach i rurach, glicerynę, żelazochrom, hematytową i magnetytową rudę żelaza, kauczuk oraz surowe lub wstępnie garbowane skóry. Były to surowce niezbędne dla przemysłu zbrojeniowego. Z miedzi wytwarzano łuski i pierścienie wiodące pocisków, z gliceryny nitroglicerynę, a z kauczuku opony i uszczelki.

Proklamacja stwierdzała wprost, że towary te będą traktowane jako kontrabanda mimo postanowień art. 28 deklaracji londyńskiej. Artykuł ten zawierał tak zwaną listę wolną, czyli towary, których nigdy nie wolno było uznać za kontrabandę. Znajdowały się na niej między innymi kauczuk, rudy metali i surowe skóry. Wielka Brytania, która już w sierpniu zmieniła zasady stosowania deklaracji, zrobiła więc kolejny krok w jej obchodzeniu.

Zmiana uderzała przede wszystkim w handel państw neutralnych. Stany Zjednoczone były wielkim eksporterem miedzi, a ładunki płynące do neutralnych portów w Holandii, Skandynawii czy Włoszech coraz częściej zatrzymywano pod zarzutem, że trafią do Niemiec. Wywołało to protesty amerykańskich eksporterów i rządu w Waszyngtonie. Lista z 21 września nie obowiązywała długo. 29 października zastąpiła ją nowa proklamacja, która znacznie rozszerzyła wykaz kontrabandy bezwzględnej.