Scheuch ministrem wojny
9 października 1918 roku generał Heinrich Scheuch (pisany też Schëuch) został pruskim ministrem wojny. Tego samego dnia awansowano go do stopnia generała porucznika. Zastąpił generała Hermanna von Steina, który kierował ministerstwem od jesieni 1916 roku. Stein ustąpił pod naciskiem nowego kanclerza, księcia Maksa Badeńskiego. Stein objął urząd w 1916 roku z woli naczelnego dowództwa Hindenburga i Ericha Ludendorffa i uchodził za jego człowieka, a rząd oparty na większości w Reichstagu chciał mieć w ministerstwie wojny kogoś, kto będzie z nim współpracował.
Nowy minister miał 54 lata i był jednym z niewielu Alzatczyków, którzy w armii Cesarstwa doszli do wysokich stopni. Urodził się w Schlettstadt, dziś Sélestat, jako syn sędziego z Colmaru. Większą część kariery spędził w ministerstwie wojny, gdzie przed wojną kierował departamentem centralnym. W sierpniu 1914 roku jako szef mobilnego sztabu ministra wojny Ericha von Falkenhayna przyjął przemysłowca Walthera Rathenaua, który ostrzegał, że Niemcom zabraknie surowców na długą wojnę. Według niemieckich opracowań Scheuch od razu poparł jego pomysł utworzenia przy ministerstwie wydziału surowców wojennych, który potem kierował gospodarką strategicznymi materiałami Rzeszy. Później walczył na froncie: w 1916 roku dowodził brygadą piechoty nad Sommą, a w 1917 roku dywizją w Argonnach i w Szampanii.
W sierpniu 1917 roku Scheuch zastąpił generała Wilhelma Groenera na czele Urzędu Wojennego (Kriegsamt), który kierował produkcją zbrojeniową i siłą roboczą. Groener musiał odejść po sporach z przemysłowcami o zyski wojenne. Za Scheucha urząd stracił część uprawnień, a położenie Niemiec, coraz bardziej brakujących surowców, ludzi i żywności, z miesiąca na miesiąc się pogarszało.
Nominacja z 9 października dawała ministrowi wojny więcej władzy niż jego poprzednikom. Według niemieckiego historyka prawa Ernsta Rudolfa Hubera minister uzyskał bezpośrednią władzę nad wojskowymi dowódcami okręgów, którzy na mocy stanu oblężenia sprawowali w kraju cenzurę i decydowali o zgromadzeniach. Rząd chciał w ten sposób poddać ich kontroli władz cywilnych. Scheuch od pierwszego dnia zajmował się też sprawą rozejmu. Jeszcze 9 października w liście do kanclerza prosił, by w razie żądania przez Wilsona ewakuacji okupowanych terenów wysłuchać w tej sprawie nie tylko naczelnego dowództwa, ale wszystkich najważniejszych dowódców.
Niemieccy biografowie piszą, że Scheuch mógł być już tylko zarządcą spadku po przegranej wojnie. Pozostał na stanowisku jeszcze po rewolucji listopadowej. W połowie grudnia poprosił o dymisję i 2 stycznia 1919 roku odszedł z ministerstwa.