Szwajcaria mobilizuje armię

Ówczesne kroniki wojny odnotowują pod datą 8 sierpnia 1914 roku mobilizację armii Szwajcarii. W rzeczywistości szwajcarska Rada Federalna zarządziła powszechną mobilizację już 1 sierpnia, a jej pierwszym dniem był 3 sierpnia. W pierwszym tygodniu sierpnia pod broń stanęło kilkaset tysięcy żołnierzy.

Zbrojna neutralność

Szwajcaria od XIX wieku była państwem neutralnym, a jej neutralność gwarantowały mocarstwa. Położona między Niemcami, Francją, Austro-Węgrami i Włochami, nie zamierzała brać udziału w wojnie. Pamiętała jednak, że neutralność trzeba umieć obronić. 3 sierpnia Zgromadzenie Federalne w Bernie przyznało rządowi nadzwyczajne pełnomocnictwa do obrony niepodległości i neutralności kraju. 4 sierpnia Rada Federalna oficjalnie ogłosiła neutralność Szwajcarii.

Mobilizacja miała pokazać walczącym mocarstwom, że żadne z nich nie przejdzie przez szwajcarskie terytorium bez walki. Obawiano się przede wszystkim, że Niemcy lub Francja zechcą obejść umocnione granice drogą przez Szwajcarię, podobnie jak Niemcy uczynili to w Belgii.

Generał Wille

W czasie pokoju szwajcarska armia nie miała naczelnego wodza. Stopień generała nadawano tylko w czasie zagrożenia. W sierpniu 1914 roku parlament wybrał na to stanowisko Ulricha Wille. Wybór budził kontrowersje, zwłaszcza we francuskojęzycznej części kraju, bo Wille był znany z sympatii do Niemiec i związków rodzinnych z niemiecką arystokracją.

Znaczenie

Szwajcaria przetrwała wojnę jako państwo neutralne. Jej armia przez cztery lata pilnowała granic, a kraj stał się ważnym miejscem kontaktów dyplomatycznych, działalności humanitarnej i wymiany jeńców. Wojna przyniosła jednak Szwajcarii poważne problemy: niedobory żywności, wzrost cen i napięcia między niemiecko- a francuskojęzyczną częścią społeczeństwa, które sympatyzowały z przeciwnymi stronami konfliktu.