Uszkodzenie statku szpitalnego Goorkha

17 października 1917 roku u wybrzeży Malty na minę wszedł brytyjski statek szpitalny Goorkha. Według zestawień brytyjskich statków szpitalnych na pokładzie było 362 ludzi, w tym siedemnaście pielęgniarek wojskowych. Niektóre opracowania podają liczbę 372. Ewakuacja przebiegła sprawnie: w ciągu około 35 minut wszyscy opuścili statek i nikt nie zginął.

Goorkha był starym liniowcem towarzystwa Union-Castle, które utrzymywało regularną żeglugę między Wielką Brytanią a Afryką Południową. Zbudowano go w 1897 roku w stoczni Harland & Wolff w Belfaście. Miał około 6,3 tysiąca ton rejestrowych brutto. Podczas wojny burskiej przewoził wojsko do Afryki, a w sierpniu 1914 roku płynął w konwoju, który zabrał z Kapsztadu do Wielkiej Brytanii brytyjski garnizon z rodzinami. 20 października 1914 roku przejęto go jako statek szpitalny na 408 łóżek. Od tej pory woził chorych i rannych, w dużej części po Morzu Śródziemnym, gdzie Malta ze swoimi szpitalami przyjmowała żołnierzy najpierw z Gallipoli, a potem z frontu salonickiego.

Statek nie zatonął. Doholowano go do portu na Malcie. Już następnego dnia, 18 października, zdjęto go z listy statków szpitalnych i zwrócono armatorowi do remontu. Dalsze losy statku źródła opisują różnie. Według jednych po naprawie znów woził rannych, między innymi z Salonik na Maltę jesienią 1918 roku, według innych wrócił do zwykłej żeglugi. Na złom poszedł w 1928 roku.

W zestawieniach sukcesów niemieckich okrętów podwodnych uszkodzenie Goorkhi przypisuje się minom postawionym przez podwodny stawiacz min UC-25 z flotylli w Puli, którym dowodził wtedy porucznik marynarki Walter Lippold. Brytyjska chronologia wojny i część brytyjskich zestawień statków szpitalnych podają jednak datę 10 października. W lutym 1918 roku dowództwo UC-25 objął Karl Dönitz, w drugiej wojnie światowej dowódca niemieckiej floty podwodnej.

Miny nie odróżniały statków szpitalnych od innych jednostek, więc uszkodzenia Goorkhi nie można stawiać na równi z rozmyślnymi atakami na statki z rannymi, takimi jak zatopienie Dover Castle w maju 1917 roku. Pokazało jednak, jak niebezpieczne stały się wody wokół Malty. Niemieckie podwodne stawiacze min z Puli i Kotoru regularnie zagradzały podejścia do wyspy, przez którą przechodziła większość żeglugi sprzymierzonych między Gibraltarem a Egiptem i Salonikami. Statki szpitalne pływały tamtędy stale, bo Malta była dla wojsk na wschodzie Morza Śródziemnego głównym zapleczem szpitalnym.