Zatopienie austro-węgierskiego krążownika Zenta

16 sierpnia 1914 roku na południowym Adriatyku, u wybrzeży Czarnogóry, połączona flota francusko-brytyjska zaskoczyła austro-węgierski krążownik SMS Zenta i zatopiła go. Była to pierwsza bitwa morska na Adriatyku w tej wojnie, nazywana starciem pod Antivari, dzisiejszym Barem.

Blokada Czarnogóry

Zenta, starszy krążownik pancernopokładowy, wraz z niszczycielem Ulan blokowała wybrzeże Czarnogóry i ostrzeliwała port w Antivari. Czarnogóra od kilku dni była w stanie wojny z Austro-Węgrami, a jej wybrzeże było łatwym celem dla austro-węgierskiej floty z pobliskiej bazy w Zatoce Kotorskiej.

Dzień wcześniej u wejścia do Adriatyku połączyły się eskadry francuska i brytyjska pod dowództwem francuskiego admirała Boué de Lapeyrère’a. Rano 16 sierpnia sprzymierzona flota, z nowoczesnymi pancernikami na czele, wpłynęła w głąb Adriatyku i natknęła się na oba austro-węgierskie okręty.

Nierówna walka

Zenta nie miała szans w starciu z pancernikami. Francuski pancernik Courbet otworzył ogień z dużej odległości, a wkrótce dołączyły do niego inne okręty. Kapitan Zenty próbował odciągnąć przeciwnika i dać czas na ucieczkę niszczycielowi. Manewr się powiódł: Ulan zdołał uciec do Zatoki Kotorskiej. Sama Zenta, trafiona wielokrotnie i płonąca, zatonęła. Zginęło 173 członków załogi, a kilkudziesięciu zostało rannych. Część ocalałych dopłynęła do brzegu czarnogórskiego i dostała się do niewoli.

Znaczenie

Zatopienie Zenty było sukcesem aliantów, ale nie przyniosło przełomu. Francuzi liczyli, że główne siły austro-węgierskiej floty wyjdą do walki, jednak te pozostały w bezpiecznych portach. Wkrótce flota sprzymierzona, z braku zaplecza i zaopatrzenia na Adriatyku, musiała się wycofać. Przez resztę wojny na Adriatyku toczyła się głównie wojna podjazdowa, prowadzona przez okręty podwodne, niszczyciele i lekkie okręty.