Bitwa pod Coronelem

Wieczorem 1 listopada 1914 roku na Pacyfiku, u wybrzeży środkowego Chile, niemiecka Eskadra Wschodnioazjatycka wiceadmirała Maximiliana von Spee starła się z brytyjskim zespołem kontradmirała Christophera Cradocka. W niespełna godzinę Niemcy zatopili krążownik pancerny HMS Good Hope, a później dobili HMS Monmouth. Obydwa okręty poszły na dno z całymi załogami.

Nierówna walka

Spee od tygodni zmierzał przez Pacyfik ku Ameryce Południowej, a jego obecność zdradziło między innymi ostrzelanie Papeete we wrześniu. Cradock dostał od Admiralicji zadanie odnalezienia niemieckich krążowników, ale jego siły były wyraźnie słabsze. Przeciw dwóm nowoczesnym krążownikom pancernym i trzem krążownikom lekkim Niemców Cradock miał dwa stare krążowniki pancerne z niezgranymi załogami, lekki krążownik Glasgow i uzbrojony liniowiec Otranto. Najsilniejszy okręt zespołu, powolny pancernik HMS Canopus, został daleko w tyle.

Obie eskadry dostrzegły się po południu, na zachód od portu Coronel. Cradock nie wycofał się i przyjął walkę. Spee, dysponujący szybszymi okrętami, poczekał z otwarciem ognia do zachodu słońca. Brytyjskie okręty rysowały się wtedy wyraźnie na tle jaśniejącego nad oceanem nieba, a niemieckie ginęły w mroku na tle lądu. Ogień otwarto około godziny 19. Wysoka fala utrudniała Brytyjczykom celowanie i obsługę dział, a Niemcy, słynący z doskonałego wyszkolenia artylerzystów, trafiali od pierwszych salw.

Good Hope eksplodował i zatonął około godziny 20. Ciężko uszkodzony Monmouth został w ciemności odnaleziony przez krążownik Nürnberg i zatopiony. Glasgow, który otrzymał kilka trafień, i Otranto zdołały uciec. Zginęło około 1600 brytyjskich marynarzy, wśród nich admirał Cradock. Niemcy mieli tylko trzech rannych.

Pierwsze ofiary kanadyjskiej floty

Wśród poległych na Good Hope było czterech kanadyjskich kadetów marynarki: Malcolm Cann, John Hatheway, William Palmer i Arthur Silver. Należeli do pierwszego rocznika Królewskiego Kolegium Marynarki Kanady, założonego niedługo po utworzeniu kanadyjskiej marynarki wojennej w 1910 roku, i odbywali na brytyjskim krążowniku praktykę. Byli pierwszymi poległymi w historii Royal Canadian Navy i uważa się ich za pierwsze kanadyjskie ofiary śmiertelne tej wojny.

Wstrząs w Londynie

Wiadomość o klęsce dotarła do Wielkiej Brytanii po kilku dniach i wywołała szok. Po raz pierwszy od ponad stu lat Royal Navy przegrała bitwę na morzu. Nowy Pierwszy Lord Morski, admirał John Fisher, który powrócił do Admiralicji zaledwie dwa dni wcześniej, zareagował stanowczo i wysłał przeciw eskadrze von Spee dwa krążowniki liniowe z Grand Fleet. Sam Spee nie miał złudzeń co do przyszłości. Jego okręty zużyły pod Coronelem dużą część amunicji, której nie mogły uzupełnić, a przeciw niemu ruszały teraz przeważające siły brytyjskie i japońskie.