Brytyjski dywizjon do bombardowania niemieckiego przemysłu
Brytyjska chronologia wojny odnotowuje pod 28 lutego 1916 roku utworzenie zalążka brytyjskiego dywizjonu lotniczego, który miał bombardować niemieckie ośrodki przemysłowe. Chodziło o jednostkę Royal Naval Air Service, lotnictwa brytyjskiej marynarki. Według historii tej formacji w lutym 1916 roku w Detling w hrabstwie Kent zaczęto formować dywizjon nowych dwumiejscowych samolotów Sopwith 1½ Strutter. Dowodził nim Reginald Marix, od stycznia dowódca dywizjonu (squadron commander) w stopniach lotnictwa marynarki, ten sam, który w październiku 1914 roku zniszczył niemiecki sterowiec w hangarze w Düsseldorfie. Źródła nie podają dokładnego dnia, w którym dywizjon powstał, więc data 28 lutego pochodzi z brytyjskiej chronologii.
Pomysł nalotów na zaplecze wroga
Admiralicja od początku wojny myślała o atakowaniu z powietrza celów w głębi Niemiec. Lotnicy marynarki wyprawiali się już w 1914 roku na hangary sterowców w Düsseldorfie i Kolonii oraz zakłady Zeppelina we Friedrichshafen, ale były to pojedyncze wypady kilku samolotów. Pod koniec 1915 roku pojawiła się propozycja utworzenia wspólnych brytyjsko-francuskich sił bombowych, które systematycznie atakowałyby niemiecki przemysł. Na razie brakowało jednak samolotów o odpowiednim zasięgu i udźwigu. Sytuację zmienił dopiero Sopwith 1½ Strutter. Pierwsze egzemplarze tego samolotu, pierwszego brytyjskiego dwumiejscowego myśliwca w układzie ciągnącym i pierwszej brytyjskiej maszyny, która weszła do służby z karabinem maszynowym zsynchronizowanym ze śmigłem, zaczęły trafiać do lotnictwa marynarki właśnie w lutym 1916 roku. Mógł on też służyć jako lekki samolot bombowy.
Dywizjon Marixa miał atakować z Anglii fabryki w rejonie Essen i Düsseldorfu, czyli serce niemieckiego przemysłu zbrojeniowego w Zagłębiu Ruhry. Szybko okazało się, że odległość do tych celów jest zbyt duża. Admiralicja postanowiła więc przenieść bombowce do Francji, bliżej granicy niemieckiej.
Od Detling do Luxeuil
W maju 1916 roku komandor William Elder pojechał do Francji, by uzgodnić warunki współpracy. Postanowiono, że brytyjskie bombowce będą działać razem z francuskimi z lotniska w Luxeuil-les-Bains w pobliżu granicy z Niemcami, skąd było blisko do zakładów zbrojeniowych w południowo-zachodnich Niemczech. Dywizjon Marixa stał się zalążkiem nowego 3 Skrzydła RNAS. Admiralicja planowała wyposażyć je do lipca w 35 samolotów bombowych i 20 myśliwców, a potem stopniowo rozbudować do stu maszyn.
Plany pokrzyżowały potrzeby frontu zachodniego. Przed bitwą nad Sommą lotnictwu armii, Royal Flying Corps, brakowało samolotów, więc marynarka przekazała mu do połowy września 62 Sopwithy. Pierwszy wspólny nalot z Francuzami 3 Skrzydło wykonało pod koniec lipca 1916 roku, a pierwszy duży dopiero 12 października, na zakłady Mausera w Oberndorfie nad Neckarem. Do kwietnia 1917 roku skrzydło wykonało kilkanaście nalotów, a w 1917 roku zostało rozwiązane. Brytyjskie lotnictwo wróciło do systematycznego bombardowania strategicznego Niemiec w 1918 roku, tworząc specjalne Siły Niezależne.