Brytyjskie floty otrzymują rozkaz przejścia do baz wojennych

28 lipca 1914 roku, w dniu wypowiedzenia przez Austro-Węgry wojny Serbii, brytyjska Admiralicja podjęła kolejną decyzję przygotowującą Royal Navy do wojny. Pierwszy Lord Admiralicji Winston Churchill nakazał, by Pierwsza Flota, od dwóch dni utrzymywana w gotowości w Portland, następnego dnia wyruszyła do swojej wojennej bazy Scapa Flow na Orkadach.

Churchill działał za zgodą premiera Herberta Henry’ego Asquitha, ale bez szerszej dyskusji w rządzie. Rozkaz był ściśle tajny: cel rejsu znali tylko admirałowie i dowódcy okrętów. Flota miała przepłynąć kanałem La Manche, a przez Cieśninę Kaletańską przejść nocą, bez świateł, by następnie skierować się na północ. Okręty wyruszyły z Portland 29 lipca, a w nocy z 29 na 30 lipca przepłynęły przez cieśninę.

Wybór Scapa Flow nie był przypadkowy. Rozległa zatoka na Orkadach leżała na północnym krańcu Morza Północnego, daleko od niemieckich baz. Stąd brytyjska flota mogła zamknąć Niemcom drogę na Atlantyk i czekać na wyjście niemieckiej Floty Oceanicznej, pozostając poza zasięgiem nagłego ataku niemieckich torpedowców. W 1914 roku baza nie miała jednak jeszcze zabezpieczeń przed okrętami podwodnymi, co w pierwszych miesiącach wojny budziło w Admiralicji poważny niepokój.

Rozkaz z 28 lipca był naturalną kontynuacją decyzji z 26 lipca, gdy wstrzymano rozproszenie floty po próbnej mobilizacji. Dzięki niemu Wielka Brytania miała swoje główne siły morskie na pozycjach wojennych, zanim jeszcze zdecydowała, czy w ogóle przystąpi do wojny. 4 sierpnia dowództwo nad flotą, przemianowaną na Grand Fleet, objął admirał John Jellicoe. Tego samego dnia Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom.