Dymisja rządu Skuludisa
Brytyjska chronologia wojny notuje pod 21 czerwca 1916 roku, czyli 8 czerwca według kalendarza juliańskiego, którym posługiwała się Grecja, dymisję gabinetu Stefanosa Skuludisa. Tego samego dnia posłowie Francji, Wielkiej Brytanii i Rosji wręczyli w Atenach notę, która żądała między innymi natychmiastowego zastąpienia rządu gabinetem urzędniczym. Kolejność wydarzeń tego dnia nie jest w źródłach jasna. Według brytyjskiej historii oficjalnej działań w Macedonii premier ustąpił, zanim notę złożono, a część późniejszych opracowań dodaje, że znał jej treść z wyprzedzeniem. Brytyjski korespondent w Atenach Crawfurd Price pisał natomiast, że posłowie oddali notę po południu, pod nieobecność premiera, dyrektorowi generalnemu ministerstwa spraw zagranicznych, a Skuludis podał się do dymisji natychmiast potem. Amerykański rocznik „The American Year Book” datuje dymisję na 20 czerwca, a greckie wykazy rządów kończą urzędowanie gabinetu 9 czerwca według kalendarza juliańskiego, czyli 22 czerwca, gdy zaprzysiężono jego następcę.
Ostatnie tygodnie
Skuludis, który objął urząd w listopadzie 1915 roku jako 76-letni bankier i dyplomata, w czerwcu 1916 roku był już nie do utrzymania. Sprzymierzeni obwiniali go o oddanie Fortu Rupel Niemcom i Bułgarom, o którego zapowiedzi wiedział i nikogo nie uprzedził. Na początku czerwca generał Maurice Sarrail ogłosił stan oblężenia w Salonikach, a Ententa wprowadziła częściową blokadę greckich wybrzeży, która odcięła kraj od węgla i zboża. Rząd próbował łagodzić napięcie: według greckiej historii oficjalnej postanowił zwolnić do domów dwanaście najstarszych roczników rezerwy. Nie pomogło. 12 czerwca, jak donosił nowojorski miesięcznik „Current History”, grupa demonstrantów pod eskortą umundurowanych policjantów wygwizdała przed poselstwami Francji i Wielkiej Brytanii, a sprzymierzeni uznali, że stało się to za cichym przyzwoleniem władz. Wenizelistyczna prasa od tygodni domagała się dymisji „rządu starców”.
Odejście
„The American Year Book” pisał, że Skuludis wolał ustąpić, niż prosić króla Konstantyna I o przyjęcie żądań. Król postanowił im się podporządkować i misję utworzenia nowego rządu powierzył Aleksandrosowi Zaimisowi, który przyjął całą notę. Ostatnie dni urzędowania premiera wiązały się jeszcze ze sprawą Rupelu. Grecka biała księga, wydana później przez rząd Elefteriosa Wenizelosa, zawiera notatkę dyrektora generalnego ministerstwa spraw zagranicznych z 20 czerwca. Przypominał w niej premierowi, że ten wciąż nie złożył w aktach dokumentów, w których Niemcy i Bułgaria miały obiecać zwrot fortu. 21 czerwca Skuludis przesłał do ministerstwa majowe listy posłów niemieckiego i bułgarskiego, zapowiadające wkroczenie ich wojsk, razem ze swoimi odpowiedziami, i dodał, że Niemcy zdjęli z nich klauzulę tajności. Według białej księgi bułgarskie dokumenty mówiły jedynie o poszanowaniu suwerennych praw Grecji, a nie o zwrocie fortu.
Wenizelos zrzucił całą odpowiedzialność za interwencję mocarstw na rząd Skuludisa, a jego zwolennicy przyjęli dymisję z ulgą. Sam Skuludis wycofał się z czynnej polityki. Po abdykacji króla i powrocie Wenizelosa do władzy w 1917 roku został oskarżony o zdradę stanu, między innymi w związku z oddaniem Rupelu, i ze względu na wiek trzymany w areszcie zamiast na zesłaniu. Proces ciągnął się do wyborów w listopadzie 1920 roku, które przegrali wenizeliści. Oskarżenie umorzono, a w 1921 roku parlament uznał całe postępowanie za nieważne.