Koniec bitwy nad Ancre

18 listopada 1916 roku brytyjska 5 Armia generała Huberta Gougha przeprowadziła ostatnie natarcie w bitwie nad Ancre. Pięć dni wcześniej jej dywizje zdobyły Beaumont-Hamel i Saint-Pierre-Divion, a 14 listopada wieś Beaucourt, ale kolejne ataki na okopy na grzbiecie Redan przed Serre się nie powiodły. Gough zrezygnował więc z Serre. Głównym celem był teraz atak II Korpusu na południowym brzegu rzeki Ancre, w stronę wsi Grandcourt, a na północnym brzegu V Korpus miał osłaniać jego skrzydło i zdobyć okopy Munich i Frankfort. 17 listopada lotnicy zameldowali, że Niemcy opuścili część okopów, i Gough w ostatniej chwili rozszerzył zadania, wbrew sprzeciwom dowódcy II Korpusu, generała Clauda Jacoba. W nocy patrole przekonały się, że okopy są jednak obsadzone.

W nocy z 17 na 18 listopada spadł pierwszy śnieg tej zimy. O 6.10 piechota ruszyła w zamieci, która później przeszła w deszcz. Brytyjska historia oficjalna pisze, że trudno sobie wyobrazić gorsze warunki do walki. Żołnierze, ciemne sylwetki widoczne na białym tle tylko z bliska, brnęli przez na wpół zamarznięte błoto, które wkrótce rozmiękło w kredową maź. Gubili kierunek i ogień zaporowy, a cele przykryte śniegiem trudno było rozpoznać. Lotnicy nic nie widzieli, więc artyleria strzelała według planu, bez względu na to, co działo się z piechotą.

Najwięcej osiągnęła 4 Dywizja Kanadyjska, która od października walczyła o okop Regina i jako jedyna z dywizji kanadyjskich została nad Sommą do końca. Jej 11 Brygada zdobyła w śnieżycy większą część nowych niemieckich okopów Desire i Desire Support na stoku za okopem Regina, a niemiecki oddział, który wyszedł do kontrataku, rzucił broń i się poddał. Patrole Kanadyjczyków doszły nawet do okopu Grandcourt, w którym zastały niewielu Niemców. Na prawym skrzydle, przy drodze do Pys, ogień karabinów maszynowych z obu stron zmusił jednak kompanie dwóch batalionów do odwrotu. Dywizja wzięła ponad 600 jeńców i straciła 1250 ludzi. Obok bataliony 18 Dywizji zajęły część okopu Desire, a z 19 Dywizji batalion z Gloucestershire wdarł się do południowo-zachodniej części Grandcourt, a batalion z South Lancashire doszedł do zachodniego skraju wsi. Inny batalion zgubił się w śnieżycy, wdarł się głęboko w niemieckie linie i został otoczony. Do własnych linii wróciło tylko około 70 jego żołnierzy.

Na północnym brzegu 37 Dywizja zajęła okop Puisieux aż do rzeki, ale natarcie 32 Dywizji na okopy Munich i Frankfort przed Serre się załamało. Grupki żołnierzy, które przedarły się przez oba okopy, a nawet doszły do Serre, zostały odcięte i rozbite. Kilkudziesięciu ludzi z batalionów Highland Light Infantry i Border Regiment, w większości rannych, ukryło się w schronie w okopie Frankfort i trzymało się tam jeszcze przez kilka dni, zanim trafili do niewoli. 32 Dywizja straciła do 24 listopada ponad 2500 ludzi, w większości zaginionych.

19 listopada padał zimny deszcz. Żaden z korpusów Gougha nie był już zdolny do dalszych natarć, a Grandcourt i okop Puisieux, nad którymi górowały niemieckie stanowiska, Brytyjczycy oddali w nocy. Tak zakończyła się bitwa nad Ancre, a wraz z nią bitwa nad Sommą. 5 Armia straciła od 11 do 24 listopada ponad 23 tysiące ludzi i wzięła ponad 7 tysięcy jeńców. Zdobyła Beaumont-Hamel i Beaucourt, cele z 1 lipca, ale Serre zostało w rękach niemieckich. Brytyjczycy weszli tam dopiero w lutym 1917 roku, gdy Niemcy zaczęli się wycofywać z tego odcinka frontu.