Koniec bitwy pod Biskupicami

30 lipca 1915 roku o świcie Niemcy i Austro-Węgrzy zastali rosyjskie okopy między Wisłą a Bugiem niemal wszędzie puste. Po przełamaniu frontu pod Biskupicami poprzedniego dnia rosyjskie dowództwo przerwało walkę. W nocy nakazało odwrót armiom 4, 3 i 13 na nową linię, od Nowej Aleksandrii (Puław) przez wzgórza na północ od Lublina, Świdnik i Rejowiec po Bug. Niemiecki spis bitew zamyka tego dnia bitwę pod Biskupicami. Jej najbardziej znanym skutkiem była utrata Lublina przez Rosjan.

Według austriackiej historii oficjalnej odwrót było widać z daleka. Na północ od szosy Lublin – Chełm płonęły wsie, a drogami na Lubartów i Włodawę ciągnęły na północ długie kolumny taborów. Austro-węgierski komunikat z tego dnia zarzucał wycofującym się Rosjanom, że niszczą osady i palą nawet zboże na polach. Pustoszenie kraju przed nadejściem przeciwnika i przymusowe wysiedlanie ludności były w tych tygodniach częścią rosyjskiego odwrotu z Królestwa Polskiego.

Około południa do Lublina wjechały patrole kawalerii austro-węgierskich korpusów IX i XVII z 4 Armii arcyksięcia Józefa Ferdynanda. Austro-węgierski XIV Korpus zajął wzgórza na północ od miasta. Niemiecki komunikat podał, że Lublin zajęto po południu. Miasto znalazło się w austro-węgierskiej strefie okupacyjnej. Od października 1915 roku był siedzibą Generalnego Gubernatorstwa Wojskowego, które rządziło tą częścią Królestwa Polskiego.

Pościg nie poszedł jednak daleko. Po południu oddziały niemieckiej 11 Armii natrafiły na okopane rosyjskie straże tylne pod Milejowem, Siedliszczem, na północ od Rejowca i na południowy zachód od Chełma. Do wieczora nigdzie ich nie przełamały. Według niemieckiego komunikatu z 31 lipca w walkach pod Biskupicami i Piaskami Niemcy wzięli 4930 jeńców, 5 dział i 8 karabinów maszynowych. Mackensen uznał, że Rosjanie chcą się bronić na nowej linii. Na 31 lipca kazał nacierać skrzydłom: austro-węgierskiej 4 Armii w stronę Łęcznej i Armii Bugu na Chełm. 11 Armia miała ruszyć dopiero 1 sierpnia.

Bitwa pod Biskupicami przecięła kolej Iwangród – Lublin – Chełm, którą austriacka historia oficjalna nazywa arterią życia rosyjskich wojsk w Królestwie Polskim. Rosjanie od tygodni bronili jej, by spokojnie wycofać armie znad środkowej Wisły. Teraz ten odwrót trzeba było przyspieszyć. Kilka dni później Rosjanie opuścili Warszawę i Iwangród.