Niemcy zajmują Soissons

1 września 1914 roku niemieckie oddziały dotarły do Soissons, starego miasta biskupiego nad rzeką Aisne, około 100 kilometrów na północny wschód od Paryża. Źródła różnią się co do daty: pierwsze patrole weszły do miasta już 1 września, właściwe zajęcie Soissons następowało według części opracowań dzień później, 2 września.

Przejście przez Aisne osłaniała grupa francuskich dywizji rezerwowych generała Valabrègue’a. W nocy z 31 sierpnia na 1 września wysłano też dywizję kawalerii, która miała jak najdłużej opóźniać nieprzyjaciela i dać piechocie czas na przeprawę. Wycofujący się Francuzi wysadzili dwa mosty na Aisne, lecz średniowieczny most Saint-Waast pozostał nietknięty. Niemcy zajęli miasto bez większej walki i od razu nałożyli na mieszkańców wysokie rekwizycje. Z tymi dniami wiąże się słynna opowieść o Jeanne Macherez, działaczce Czerwonego Krzyża, która pod nieobecność mera miała oświadczyć Niemcom: „Mer? To ja!” i przez kilkanaście dni występować w imieniu mieszkańców. Wojenna prasa uczyniła z niej bohaterkę, lecz część historyków uważa dziś tę historię za mocno przesadzoną.

Pierwsza okupacja trwała krótko. Po klęsce nad Marną Niemcy wycofali się na północ, a 12 września do Soissons weszły francuskie wojska afrykańskie. Część źródeł podaje, że ostatnie oddziały niemieckie opuściły miasto dopiero 13 września. Niemcy okopali się jednak na wzgórzach po drugiej stronie Aisne, zaledwie kilka kilometrów od miasta. Soissons pozostało przez całą wojnę miastem przyfrontowym, ostrzeliwanym przez niemiecką artylerię, a w 1918 roku, podczas wielkiej ofensywy wiosennej, Niemcy zajęli je ponownie na ponad dwa miesiące.