Niemcy zdobywają Braiłę

5 stycznia 1917 roku wojska państw centralnych zajęły Braiłę, ostatnie duże miasto Wołoszczyzny, które pozostawało jeszcze w rękach Rosjan i Rumunów. Według austriackiej historii oficjalnej („Österreich-Ungarns letzter Krieg”) od zachodu wjechała do niej niemiecka dywizja kawalerii generała von der Goltza z Armii Dunaju, a od wschodu, przez Dunaj, wdarła się bułgarska 4 Dywizja Piechoty. Datę 5 stycznia podają też brytyjski historyk wojny John Buchan i rumuński historyk Constantin Kirițescu, choć ten ostatni w innym miejscu swojej pracy pisze o 4 stycznia. W Rumunii, liczącej czas według kalendarza juliańskiego, był to 23 grudnia 1916 roku.

Braiła była jednym z najważniejszych portów Rumunii. Leżała na lewym brzegu Dunaju, tuż powyżej ujścia Seretu, i mogły do niej dopływać statki morskie. Od 1836 roku była portem wolnym, a od 1882 roku działała w niej giełda zbożowa. Przez Braiłę i sąsiedni Gałacz szła duża część rumuńskiego eksportu zboża. Po upadku Bukaresztu miasto znalazło się na drodze armii feldmarszałka Augusta von Mackensena, która szła wzdłuż Dunaju na północny wschód. Rosjanie otoczyli je przedmościem z liniami okopów od Latinul przez Romanul po Tichilești. Po drugiej stronie rzeki, w Dobrudży, bronili jeszcze przyczółka pod Măcinem, połączonego z Braiłą mostem pontonowym.

Wśród niemieckich dowódców nie było zgody, czy w ogóle atakować miasto. Według austriackiej historii oficjalnej po wytycznych naczelnego dowództwa z 31 grudnia Mackensen powierzył zdobycie Braiły Armii Dunaju generała Roberta Koscha. Generał Erich von Falkenhayn, dowódca sąsiedniej 9 Armii, uważał, że Braiły nie trzeba szturmować, a część wojsk Koscha powinna raczej wesprzeć jego natarcie na Fokszany. Mackensen nie zmienił jednak zdania. 3 stycznia Bułgarzy wdarli się do przyczółka pod Măcinem i ruszyli groblą w stronę Braiły, by uderzyć na nią od wschodu.

4 stycznia ruszyło natarcie Armii Dunaju. Niemiecka 217 Dywizja Piechoty razem z austro-węgierską grupą pułkownika Szivó przebiła rosyjską pozycję na północny zachód od Romanul, a bawarska 11 Dywizja zwinęła okopy aż do ujścia rzeki Buzău do Seretu. Przedmoście zostało rozerwane w niebezpiecznym miejscu. Buchan dodaje, że Bułgarzy ostrzeliwali już miasto zza Dunaju, a ponieważ Braiła nie wchodziła w skład linii nad Seretem, na której miała stanąć cała obrona, postanowiono ją ewakuować. W nocy z 4 na 5 stycznia Rosjanie wycofali się na północny brzeg Seretu. Na podmokłych wyspach pod Vădeni utrzymali tylko niewielkie przyczółki.

Zwycięzcy nie znaleźli w mieście wielkich łupów. Według Kirițescu Rosjanie zupełnie je ogołocili: magazyny, doki, składy, a nawet sklepy były puste. Dzień po zajęciu Braiły niemieckie naczelne dowództwo kazało Armii Dunaju oddać bawarską 11 Dywizję i zaczęło wycofywać z Rumunii kolejne oddziały na inne fronty. Front w tym rejonie ustalił się na bagnistym dolnym Serecie, między Braiłą a Gałaczem, który pozostał po stronie rumuńskiej. Braiła była pod okupacją państw centralnych aż do końca wojny.