Utworzenie Ministerstwa Lotnictwa

2 stycznia 1918 roku na posiedzeniu Tajnej Rady w Pałacu Buckingham lord Rothermere, prasowy potentat i brat lorda Northcliffe’a, złożył przysięgę jako jeden z głównych sekretarzy stanu Jego Królewskiej Mości. Tak w brytyjskim rządzie pojawił się pierwszy minister lotnictwa. Tego samego dnia król wydał drugie rozporządzenie wykonawcze do ustawy o siłach powietrznych. Wyznaczało ono dzień, w którym zacznie działać Rada Sił Powietrznych (Air Council), na 3 stycznia 1918 roku. Oba akty ogłosiła „London Gazette” w wydaniu z 4 stycznia.

Poprawki do składu Rady

Rozporządzenie z 2 stycznia nie tylko ustalało datę. Poprawiało też akt z 21 grudnia, który określił skład i podział pracy w Radzie Sił Powietrznych. Przewodniczący Rady, czyli Rothermere, mógł teraz mianować jednego z dwóch członków dodatkowych jej wiceprzewodniczącym. Stanowisko to przypadło generałowi Davidowi Hendersonowi, pierwszemu dowódcy Royal Flying Corps. Z listy członków odpowiedzialnych za organizację i zaopatrzenie skreślono natomiast generalnego inspektora sił powietrznych. Sprawami tymi mieli się zajmować tylko szef sztabu lotnictwa, generalny mistrz personelu i generalny kontroler wyposażenia.

Koniec Rady Lotniczej

3 stycznia Rada Sił Powietrznych przejęła zadania Rady Lotniczej. Ta działała od maja 1916 roku, najpierw pod przewodnictwem lorda Curzona, a od początku 1917 roku lorda Cowdraya. Mogła jednak tylko koordynować pracę Admiralicji i Ministerstwa Wojny i nie miała władzy nad ludźmi ani nad operacjami. Teraz po raz pierwszy jeden urząd, odpowiedzialny przed parlamentem, miał zarządzać całym lotnictwem wojskowym kraju i jego obroną przed nalotami. Urząd ten od początku nazywano Ministerstwem Lotnictwa (Air Ministry). Zajął gmach hotelu Cecil przy londyńskiej ulicy Strand, w którym urzędowała wcześniej Rada Lotnicza. Z powstaniem ministerstwa zniknęło stanowisko dyrektora generalnego aeronautyki wojskowej w Radzie Armii. Budowę samolotów i silników nadal prowadziło jednak Ministerstwo Amunicji, a jego dyrektor generalny produkcji lotniczej, przemysłowiec William Weir, zasiadł w Radzie.

Co dalej

Na razie istniały tylko ministerstwo i jego kierownictwo. Royal Flying Corps nadal należał do armii, a Royal Naval Air Service do floty. Najważniejszym zadaniem Rady było przygotowanie ich połączenia w jedną samodzielną siłę zbrojną: trzeba było przenieść do nowej formacji wiele tysięcy ludzi, ustalić stopnie, mundury i przepisy dyscyplinarne. Nowe siły, Royal Air Force, powstały 1 kwietnia 1918 roku. Od początku ciążył nad nimi także konflikt ludzi: szef sztabu lotnictwa, generał Hugh Trenchard, objął pracę w ministerstwie dopiero w połowie stycznia i wkrótce zaczął się spierać z Rothermere’em o sposób kierowania nową siłą.