Bitwa pod Miluzą

Bitwa pod Miluzą była pierwszą francuską ofensywą I wojny światowej. Toczyła się w dwóch etapach, 7–10 i 14–25 sierpnia 1914 roku, na równinie w południowej Alzacji, między Wogezami a Renem.

Walka o utraconą prowincję

Alzacja należała do Niemiec od 1871 roku, gdy Francja utraciła ją po klęsce w wojnie francusko-pruskiej. Odzyskanie Alzacji i Lotaryngii było dla Francuzów sprawą narodowej dumy. Francuski plan wojenny przewidywał więc od początku ofensywę na wschód, a atak na Miluzę miał otworzyć drogę nad Ren i wywołać entuzjazm w kraju.

Pierwsze wkroczenie

7 sierpnia francuski VII Korpus generała Louisa Bonneau wyruszył z okolic Belfortu i zajął Altkirch. 8 sierpnia Francuzi wkroczyli do Miluzy, gdzie część mieszkańców powitała ich z radością. Naczelny wódz Joseph Joffre ogłosił w odezwie, że francuscy żołnierze przybywają jako pierwsi robotnicy wielkiego dzieła odwetu.

Radość trwała krótko. Niemiecka 7 Armia generała Josiasa von Heeringena przeprowadziła kontratak, a Francuzom groziło okrążenie. 10 sierpnia musieli opuścić miasto i wycofać się w stronę Belfortu. Joffre obwinił o porażkę Bonneau i odsunął go od dowództwa. Był to jeden z pierwszych z wielu generałów, których usunął w pierwszych tygodniach wojny.

Drugie podejście

14 sierpnia do natarcia ruszyła utworzona specjalnie w tym celu Armia Alzacji pod dowództwem generała Paula Pau. Tym razem Francuzi działali ostrożniej i w większej sile. 19 sierpnia ponownie zajęli Miluzę.

Losy Alzacji rozstrzygnęły się jednak gdzie indziej. W Lotaryngii, Ardenach i Belgii armie francuskie ponosiły klęski, a niemieckie uderzenie przez Belgię zagrażało samej Francji. Joffre potrzebował każdego żołnierza na północy. Od 22 sierpnia jednostki Armii Alzacji przerzucano na inne odcinki frontu. Osłabione wojska Pau opuściły Miluzę bez walki i wycofały się na linię w pobliżu Belfortu, a 25 sierpnia Niemcy ponownie zajęli miasto. Źródła podają różne daty ewakuacji, od 24 do 26 sierpnia. 28 sierpnia Armię Alzacji rozwiązano.

Znaczenie

Ofensywa w Alzacji nie miała wielkiego znaczenia militarnego, ale ważną wymowę symboliczną. Pokazała francuskie pragnienie odzyskania utraconych ziem, a zarazem słabości francuskiego dowodzenia w pierwszych dniach wojny. Francuzi utrzymali do końca wojny tylko niewielki skrawek południowej Alzacji. Miluza wróciła do Francji dopiero w listopadzie 1918 roku.