Francuzi przekraczają granicę Alzacji

Rano 7 sierpnia 1914 roku wojska francuskie przekroczyły granicę Alzacji, prowincji należącej do Niemiec od 1871 roku. Była to pierwsza francuska ofensywa I wojny światowej i pierwsza chwila, w której francuscy żołnierze stanęli na ziemi utraconej po wojnie francusko-pruskiej.

Symboliczne pierwsze kroki

Do natarcia ruszył VII Korpus generała Louisa Bonneau, stacjonujący w rejonie Belfortu. Żołnierze z entuzjazmem wyrywali niemieckie słupy graniczne, a relacje z pierwszych godzin ofensywy wywołały we Francji wielką radość. Tego samego dnia Francuzi zajęli miasteczko Thann u podnóża Wogezów, a po krótkiej potyczce szturmem na bagnety zdobyli Altkirch.

Wieczorem 8 sierpnia oddziały francuskie wkroczyły do Miluzy, dużego ośrodka przemysłowego, gdzie część mieszkańców powitała je entuzjastycznie. Naczelny wódz Joseph Joffre ogłosił w odezwie do Alzatczyków, że francuscy żołnierze przybywają jako pierwsi robotnicy wielkiego dzieła odwetu.

Krótki triumf

Radość trwała krótko. 9 sierpnia niemiecka 7 Armia przeprowadziła kontratak, a Francuzom groziło okrążenie. Już następnego dnia Bonneau wydał rozkaz odwrotu w kierunku Belfortu. Joffre odsunął go od dowództwa i utworzył specjalną Armię Alzacji, która w drugiej połowie sierpnia ponownie zajęła Miluzę, ale wkrótce również musiała się wycofać.

Znaczenie

Wkroczenie do Alzacji miało przede wszystkim znaczenie symboliczne. Pokazywało, że Francja przystępuje do wojny z zamiarem odzyskania utraconych prowincji. Jednocześnie ujawniło słabości francuskiego planu wojennego, który zakładał szybkie ofensywy na wschodzie, podczas gdy główne siły niemieckie maszerowały przez Belgię. Z terenów zajętych w sierpniu 1914 roku Francja utrzymała do końca wojny jedynie niewielki skrawek południowej Alzacji, w tym Thann.