Dymisja Scheucha

17 grudnia 1918 roku prasa doniosła, że generał Heinrich Scheuch ustępuje z urzędu pruskiego ministra wojny. Brytyjska chronologia wojny notuje jego dymisję pod tą datą. Według niemieckich opracowań Scheuch złożył prośbę o zwolnienie już 15 grudnia, a przyjęto ją dopiero 2 stycznia 1919 roku. Do tego czasu formalnie kierował ministerstwem. Stanowisko objął 9 października, jeszcze w rządzie księcia Maksa Badeńskiego, i pozostał na nim także po rewolucji.

Po rozejmie ministerstwo wojny miało przede wszystkim przeprowadzić demobilizację milionów żołnierzy, którzy wracali z frontu i z terenów okupowanych. Scheuch wykonywał to zadanie w kraju, w którym władzę nad koszarami przejęły rady żołnierskie, a autorytet oficerów się rozpadał. Nie chciał też brać udziału w planach naczelnego dowództwa, które na początku grudnia zamierzało wprowadzić do Berlina wojska frontowe i złamać siłę rad. Według niemieckich opracowań odmówił objęcia dowództwa nad utworzoną w tym celu grupą generała Arnolda Lequisa, który działał odtąd na własną rękę.

Dzień po doniesieniach o jego dymisji zjazd rad w Berlinie przyjął tak zwane punkty hamburskie. Żołnierze mieli sami wybierać dowódców, oficerowie zdjąć oznaki stopni, a za dyscyplinę odpowiadać rady żołnierskie. Prośba Scheucha poprzedziła tę uchwałę, ale dobrze pokazuje, w jakim położeniu znalazło się kierownictwo wojskowe. Mimo to Scheuch musiał jeszcze odegrać rolę w największym kryzysie tych tygodni. W Wigilię trzej socjaldemokratyczni członkowie Rady Pełnomocników Ludowych, Friedrich Ebert, Philipp Scheidemann i Otto Landsberg, polecili mu „uczynić, co konieczne”, by uwolnić uwięzionego przez zbuntowanych marynarzy komendanta Berlina.

Następcą Scheucha został 2 stycznia 1919 roku (według części źródeł 3 stycznia) pułkownik Walther Reinhardt, Wirtemberczyk, który od listopada kierował w ministerstwie demobilizacją i zdobył zaufanie Eberta. Przyjął urząd pod warunkiem, że rząd poprze władzę oficerów przeciwko radom żołnierskim. Był ostatnim pruskim ministrem wojny, a potem pierwszym szefem dowództwa wojsk lądowych Reichswehry. Scheuch przeszedł w stan spoczynku z należną emeryturą.