Koniec bitwy pod Tarnawką

9 września 1914 roku zakończyła się trzydniowa bitwa pod Tarnawką, stoczona na polach kilkanaście kilometrów na południe od Lublina. Austro-węgierska 1 Armia generała Victora Dankla, przełamana przez przeważające siły rosyjskie, zaczęła się wycofywać na południe, w stronę Kraśnika i Sanu.

Przełamanie

Walki pod Tarnawką, Giełczewem i Zakrzewem rozgorzały 7 września. Rosyjska 4 Armia generała Aleksieja Ewerta, wzmocniona elitarnym Korpusem Gwardii i Korpusem Grenadierów, nacierała na austro-węgierski V Korpus i wspierającą go niemiecką 4 Dywizję Landwehry. Według rosyjskich opracowań 8 września pułki Gwardii przełamały obronę w rejonie Tarnawki. Kolejnego dnia armia Dankla, która jeszcze dwa tygodnie wcześniej zwyciężała pod Kraśnikiem, nie była już w stanie utrzymać pozycji.

Położenie Dankla pogarszało się także na prawym skrzydle. Między jego armią a austro-węgierską 4 Armią, walczącą daleko na południowym wschodzie, pod Rawą Ruską, zionęła szeroka luka, w którą wchodziła rosyjska 5 Armia. Groziło to odcięciem 1 Armii od reszty wojsk.

Odwrót

Dankl zdecydował się na odwrót. Niemieccy landwerzyści generała Remusa von Woyrscha osłaniali wycofujących się Austriaków, a potem sami przeszli z powrotem na lewy brzeg Wisły i cofali się w stronę Sandomierza. 11 września szef sztabu generalnego Franz Conrad von Hötzendorf nakazał odwrót całego frontu austro-węgierskiego za San. Tym samym przegrana została cała bitwa galicyjska, a sierpniowe zwycięstwo Dankla pod Kraśnikiem poszło na marne.

Pola pod Tarnawką, Giełczewem i Zakrzewem pokryły mogiły żołnierzy obu armii, wśród których nie brakowało Polaków. Poległych pochowano na cmentarzach wojennych, które przetrwały do dziś.