Powstaje pierwsza Nowa Armia Kitchenera

21 sierpnia 1914 roku brytyjskie ministerstwo wojny wydało rozkaz armii nr 324, zarządzający utworzenie pierwszej z tak zwanych Nowych Armii. Miało się na nią składać sześć dywizji piechoty, sformowanych z ochotników, którzy zgłaszali się do wojska po wybuchu wojny.

Wizja Kitchenera

Przed wojną armia brytyjska była niewielką armią zawodową, rozproszoną po całym imperium. Nowy minister wojny, lord Herbert Kitchener, w przeciwieństwie do większości polityków nie wierzył w krótką wojnę. Uważał, że potrwa ona latami, a Wielka Brytania będzie musiała wystawić armię liczoną w milionach żołnierzy. 7 sierpnia ogłosił apel o pierwszych sto tysięcy ochotników w wieku od 19 do 30 lat.

Odzew przerósł oczekiwania. Pod biurami werbunkowymi ustawiały się długie kolejki, a pod koniec sierpnia i na początku września do wojska zgłaszało się nawet kilkadziesiąt tysięcy ludzi dziennie.

Pierwsze sto tysięcy

Rozkaz z 21 sierpnia nadał ochotnikom organizację. Pierwsza Nowa Armia, zwana „K1” albo „pierwszą setką tysięcy”, objęła dywizje od 9 do 14, między innymi dywizję szkocką, irlandzką i lekką. Nowe bataliony tworzono przy istniejących pułkach, ale szkolenie zaczynało się niemal od zera. Brakowało mundurów, broni, koszar i doświadczonych instruktorów. Rekruci ćwiczyli często w cywilnych ubraniach, a zamiast karabinów używali drewnianych atrap.

Wkrótce powstały kolejne Nowe Armie, a wśród nich słynne „bataliony kumpli” (Pals Battalions), złożone z mieszkańców jednego miasta, zakładu pracy albo klubu sportowego.

Znaczenie

Dywizje K1 weszły do walki w 1915 roku: część we Francji, część na półwyspie Gallipoli. Ochotnicze Nowe Armie stały się trzonem brytyjskich sił lądowych w latach 1915–1916 i poniosły ogromne straty, zwłaszcza w bitwie nad Sommą. Gdy zapał ochotników zaczął słabnąć, Wielka Brytania w 1916 roku po raz pierwszy w swojej historii wprowadziła powszechny pobór do wojska.