Rosjanie odbijają Tebriz

30 stycznia 1915 roku wojska rosyjskie ponownie weszły do Tebrizu, stolicy perskiego Azerbejdżanu. Niespełna cztery tygodnie wcześniej opuściły miasto, a 8 stycznia zajęli je Kurdowie i Turcy. Po zwycięstwie pod Sarykamyszem Rosjanie mogli znów zająć się północną Persją.

Na czele wojsk, które ruszyły na Tebriz, stał generał Fiodor Czernozubow, dowódca tzw. oddziału azerbejdżańskiego. Znał Persję dobrze, bo przed laty, w latach 1902–1906, szkolił kawalerię perskiej Brygady Kozackiej. Jego oddział, złożony z kozackiej jazdy, piechoty i artylerii, podszedł od strony Dżolfy przez Marand. Pod Sufianem, na północny zachód od Tebrizu, zagrodziły mu drogę oddziały kurdyjskie i tureckie. Według rosyjskich opracowań walka trwała trzy dni, od 26 do 28 stycznia, i zakończyła się odwrotem przeciwnika.

Droga do miasta stanęła otworem. Rosjanie weszli do Tebrizu 30 stycznia, czyli 17 stycznia według kalendarza juliańskiego, którego używano wtedy w Rosji. Część opracowań podaje 31 stycznia albo ogólnie początek lutego. Kurdowie i Turcy wycofali się na południe, w stronę jeziora Urmia, nie zdążywszy w odwrocie splądrować miasta.

Powrót do Tebrizu nie zakończył walk w perskim Azerbejdżanie. Oddziały tureckie i kurdyjskie utrzymały się w Urmii i w okolicach jeziora, a tamtejsze wsie chrześcijańskie wciąż padały ofiarą napadów i rzezi. Rosjanie trzymali za to Choj, którego w końcu nie ewakuowali. Wiosną 1915 roku Turcy podjęli w tym rejonie nową ofensywę, a o panowanie nad okolicami jeziora walczono do późnej wiosny. Tebriz pozostał w rękach rosyjskich aż do początku 1918 roku, gdy po rewolucji rozkładająca się armia rosyjska opuściła Persję.