Serbowie zajmują Zemun

10 września 1914 roku oddziały serbskie przeprawiły się przez Sawę i zajęły Zemun, w ówczesnych źródłach niemieckich i brytyjskich nazywany Semlin. Miasto leżało w Sremie, u ujścia Sawy do Dunaju, dokładnie naprzeciw Belgradu, i należało wtedy do Austro-Węgier. Był to najbardziej widowiskowy sukces serbskiej ofensywy w Sremie.

Miasto naprzeciw stolicy

Przed wojną Zemun był granicznym miastem węgierskiej części monarchii, oddzielonym od serbskiej stolicy jedynie szerokością rzeki. Po wybuchu wojny stał się bazą, z której austro-węgierska artyleria i rzeczne monitory ostrzeliwały Belgrad od ostatnich dni lipca. Zajęcie Zemunu miało więc dla Serbów znaczenie nie tylko wojskowe, ale i symboliczne.

Wkroczenie Serbów

Główne siły serbskiej 1 Armii generała Petara Bojovicia przekroczyły Sawę 6 września dalej na zachód i posuwały się w głąb Sremu. 10 września przez rzekę przeprawiły się także oddziały broniące Belgradu i weszły do Zemunu. Tego samego dnia do miasta wjechał następca tronu i regent Aleksander Karadziordziewić. Miejscowi Serbowie witali żołnierzy z entuzjazmem. W tym samym czasie główne siły 1 Armii nawiązały walkę z Austro-Węgrami przed Starą Pazovą i Golubinci.

Wiadomość o Serbach w Zemunie zaniepokoiła władze monarchii, zwłaszcza w Budapeszcie. Dowodzący w Sremie generał Alfred Krauss otrzymał rozkaz wyparcia ich za Sawę za wszelką cenę.

Krótki sukces

Serbowie nie utrzymali się w Zemunie długo. Już od 8 września Austro-Węgry prowadziły drugą inwazję na Serbię przez Drinę, a wojewoda Radomir Putnik potrzebował wszystkich sił do obrony kraju. Dzień po zajęciu miasta nakazał wycofanie wojsk ze Sremu, a do 13–14 września ostatnie oddziały serbskie wróciły na prawy brzeg Sawy.