Sojusznicza Rada Morska

29 i 30 listopada 1917 roku w gmachu francuskiego Ministerstwa Marynarki w Paryżu obradowała sojusznicza konferencja morska. Przewodniczył jej nowy francuski minister marynarki, Georges Leygues. Wielką Brytanię reprezentował Pierwszy Lord Admiralicji, Eric Geddes, a Stany Zjednoczone szef operacji morskich, admirał William Benson. Konferencja postanowiła utworzyć stałą Sojuszniczą Radę Morską (Allied Naval Council), która miała zapewnić jak najściślejszą współpracę flot sprzymierzonych. Brytyjska chronologia wojny notuje pod 30 listopada, że radę utworzono w Londynie. W rzeczywistości decyzję podjęto w Paryżu, a Londyn był jednym z miejsc, w których rada później obradowała.

Od konferencji do stałej rady

Admiralicje sprzymierzonych spotykały się już wcześniej. W styczniu 1917 roku Brytyjczycy, Francuzi i Włosi radzili w Londynie o obronie żeglugi na Morzu Śródziemnym, a we wrześniu, z udziałem Amerykanów, odbyła się tam kolejna konferencja, poświęcona głównie wojnie z niemieckimi okrętami podwodnymi. Były to jednak spotkania doraźne. Amerykański admirał William Sims, dowódca floty Stanów Zjednoczonych na wodach europejskich, pisał później, że rada „nie została oficjalnie ustanowiona przez rządy sprzymierzonych aż do 29 listopada 1917 roku”, choć w praktyce szefowie admiralicji naradzali się często od początku wojny.

Na lądzie podobny krok zrobiono kilka tygodni wcześniej, gdy w Rapallo powołano Najwyższą Radę Wojenną. Brytyjski premier David Lloyd George wspominał, że sprawę osobnej sojuszniczej rady morskiej odłożono wtedy na później. Wróciła ona podczas wielkiej konferencji międzysojuszniczej w Paryżu, która rozpoczęła się 29 listopada. Do Europy przypłynęła na nią misja amerykańska pułkownika Edwarda House’a, a Benson był jej członkiem z ramienia marynarki. W raporcie dla rządu wymienił utworzenie rady wśród najważniejszych osiągnięć misji, obok decyzji o wysłaniu amerykańskich pancerników do Grand Fleet i o wspólnej z Brytyjczykami zaporze minowej na Morzu Północnym.

Zadania rady

Oficjalnie powołanie rady ogłoszono 15 grudnia. Komunikat głosił, że jej zadaniem będzie „czuwać nad ogólnym prowadzeniem wojny morskiej i zapewnić koordynację wysiłków na morzu”, a także rozwój naukowych metod walki. Rada miała przygotowywać zalecenia, na podstawie których rządy podejmowały decyzje, i sprawdzać, jak je wykonano. Nie przejmowała jednak dowodzenia: odpowiedzialność szefów sztabów i dowódców flot za prowadzone operacje i rozmieszczenie okrętów pozostawała bez zmian.

W radzie mieli zasiadać ministrowie marynarki i szefowie sztabów morskich Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch, Stanów Zjednoczonych i Japonii. Ponieważ obrady musiały się odbywać w Europie, szefów sztabów amerykańskiego i japońskiego mieli zastępować wyznaczeni przez nich admirałowie. Amerykanów reprezentował odtąd Sims. Rada dostała stały sekretariat, który zbierał informacje od admiralicji, a jej posiedzeniom miał przewodniczyć minister marynarki kraju, w którym się zbierała.

Jej statut przyjęto w styczniu 1918 roku. Rada zbierała się potem między innymi w Rzymie, Londynie i Paryżu. To ona w 1918 roku zdecydowała między innymi o wzmocnieniu zapory w Cieśninie Otranto, która miała zamknąć okrętom podwodnym wyjście z Adriatyku.