Włosi zajmują Bar

4 listopada 1918 roku, w dniu, w którym wszedł w życie rozejm z Austro-Węgrami, włoska marynarka wojenna zajęła czarnogórski port Antivari, czyli Bar. Tę datę podaje brytyjska chronologia wojny i włoskie opracowania działań na Adriatyku, według których tego samego dnia włoskie okręty pojawiły się też m.in. w Fiume (wojska lądowe weszły tam dopiero 17 listopada), a Włosi obsadzili Zadar, Lissę (Vis), Korčulę i Lastovo. W tych samych dniach zajęli również leżący dalej na południe Ulcinj, po włosku Dulcigno. O walkach w Barze źródła nie wspominają. Wojska austro-węgierskie, które w styczniu 1916 roku zajęły port, opuściły go w ostatnich dniach wojny, gdy armia monarchii wycofywała się z Albanii i Czarnogóry na północ.

Bar był jedynym ważnym portem Królestwa Czarnogóry, a Włochy miały tu stare interesy. Włoskie towarzystwo Compagnia di Antivari rozbudowało port i zbudowało kolej do Virpazaru nad Jeziorem Szkoderskim. Król Mikołaj I, teść włoskiego króla Wiktora Emanuela III, liczył, że obecność Włochów w Barze i w Kotorze pomoże mu odzyskać tron. Od końca października do kraju wkraczały bowiem oddziały armii serbskiej, a zwolennicy zjednoczenia z Serbią przygotowywali już zgromadzenie, które miało zdecydować o losie dynastii.

Zajęcie Baru było częścią włoskiego pośpiechu na wschodnim wybrzeżu Adriatyku, gdzie w tych dniach Włosi starali się uprzedzić Jugosłowian i Serbów. Włoskie patrole zapuszczały się początkowo w głąb Czarnogóry, aż pod Cetynię i Podgoricę, ale większą część kraju zajęli Serbowie. W kolejnych miesiącach włoski garnizon w Barze, strzegący portu i kolei, znalazł się między serbskimi wojskami a czarnogórskimi zwolennikami króla, a Serbowie oskarżali Włochów o wspieranie powstańców. Włoskie oddziały opuściły Bar dopiero w pierwszej połowie 1920 roku.