Włosi zajmują San Giovanni di Medua

Brytyjska chronologia wojny notuje pod 29 października 1918 roku zajęcie przez wojska włoskie San Giovanni di Medua, dzisiejszego Shëngjinu, małego portu w północnej Albanii. Komunikat włoskiego naczelnego dowództwa ogłoszony 30 października podaje, że włoskie oddziały, pokonawszy straże tylne nieprzyjaciela, zajęły port i idą na Szkodrę. Niektóre włoskie opracowania wskazują 28 października. Port nie był już poważnie broniony. Już 25 października włoscy lotnicy meldowali tam liczne pożary.

Po zajęciu Durrës i Tirany w połowie października austro-węgierska Grupa Armii Albania generała pułkownika Karla von Pflanzera-Baltina cofała się wzdłuż wybrzeża na północ, w stronę Szkodry i Czarnogóry. Pościg prowadziła włoska kawaleria, wspierana przez albańskich powstańców. Według włoskiego komunikatu z 23 października austriackie straże tylne wycofały się za rzekę Mat, około 15 km na południe od Lezhy. Albańskie oddziały, które wywiesiły włoskie flagi, chwyciły za broń przeciw Austriakom i zadały im straty. Według komunikatu z 27 października włoskie straże przednie przeszły Mat, a rano 27 października Włosi weszli do Lezhy, skąd do San Giovanni di Medua było już tylko kilka kilometrów.

Port miał burzliwą historię. W czerwcu 1915 roku zajęli go Czarnogórcy, zimą 1915 roku sprzymierzeni wyładowywali tu żywność dla wycofującej się przez Albanię armii serbskiej, a pod koniec stycznia 1916 roku weszli do niego Austriacy. Wykorzystywali go potem do zaopatrywania swoich wojsk w północnej Albanii.

Upadek armii austro-węgierskiej w Albanii był tylko częścią rozpadu całej monarchii habsburskiej. W tych samych dniach Włosi przełamywali front nad Piawą, a w Pradze i Zagrzebiu ogłaszano powstanie nowych państw. Wojska Pflanzera-Baltina, ostrzeliwując się tylko strażami tylnymi, zmierzały przez Czarnogórę do Kotoru. Następnym celem Włochów była Szkodra, główne miasto północnej Albanii.