Zawieszenie blokady Grecji

Brytyjska chronologia wojny notuje pod 22 czerwca 1916 roku, czyli 9 czerwca według kalendarza juliańskiego, którym posługiwała się Grecja, zawieszenie „pokojowej blokady” Grecji. Okręty Ententy zatrzymywały greckie statki od 6 czerwca, a przez dwa tygodnie Ateny nie usłyszały nawet, czego się od nich oczekuje. Wyjaśnienie przyniosła dopiero nota trzech mocarstw z 21 czerwca. Gdy rząd Stefanosa Skuludisa upadł, a król Konstantyn I przyjął żądania sprzymierzonych, blokada straciła rację bytu.

Nie skończyła się jednak od razu. Amerykański poseł w Atenach Garrett Droppers meldował 22 czerwca w południe, że żądania przyjęto, ale blokady „jeszcze nie zniesiono”. Brytyjska historia oficjalna działań w Macedonii podaje, że greckie statki z portów brytyjskich mogły płynąć do wszystkich portów Grecji od 23 czerwca. Chronologia i historia oficjalna różnią się więc o jeden dzień. Tego samego 22 czerwca minister spraw zagranicznych Edward Grey odmówił w Izbie Gmin wszelkich wyjaśnień o wydarzeniach w Grecji, o których pisały już gazety, dopóki nie porozumie się z sojusznikami.

Ulga miała swoje granice. Statkom nadal nie wolno było płynąć do Kawali. Sprzymierzeni obawiali się, że żywność, która tam trafi, wpadnie w ręce Bułgarów, stojących od końca maja nad Strumą i w każdej chwili zdolnych zająć miasto. Flota zebrana przy wyspie Milos na wypadek demonstracji przed Atenami rozeszła się, ale według brytyjskiej historii oficjalnej działań morskich przygotowano wszystko, by w razie potrzeby zebrać ją ponownie w każdej chwili.

Podobnie jak w grudniu 1915 roku, nacisk gospodarczy szybko przyniósł skutek, a sprzymierzeni po uzyskaniu ustępstw go złagodzili. Tym razem spokój także nie potrwał długo. W sierpniu i wrześniu Bułgarzy zajęli Macedonię Wschodnią razem z Kawalą, a stosunki Aten z Ententą znów się pogorszyły. W grudniu 1916 roku Francja i Wielka Brytania ogłosiły już formalną blokadę pokojową Grecji, znacznie surowszą niż czerwcowa, która trwała wiele miesięcy i wywołała w kraju dotkliwy brak żywności, a miejscami głód.