Powstaje druga Nowa Armia Kitchenera

11 września 1914 roku brytyjskie ministerstwo wojny wydało rozkaz armii nr 382, zarządzający utworzenie drugiej Nowej Armii. Podobnie jak pierwsza, powołana 21 sierpnia, miała ona liczyć sześć dywizji piechoty złożonych wyłącznie z ochotników.

Fala ochotników

Minister wojny lord Herbert Kitchener od początku przewidywał, że wojna potrwa latami, a Wielka Brytania będzie potrzebowała armii liczonej w milionach. Jego apele o ochotników spotkały się z ogromnym odzewem. Pod koniec sierpnia i na początku września, gdy do kraju docierały wiadomości o odwrocie spod Mons, do biur werbunkowych zgłaszały się dziesiątki tysięcy mężczyzn dziennie. Według często przytaczanych danych 3 września 1914 roku zaciągnęło się ponad 30 tysięcy ludzi, więcej niż któregokolwiek innego dnia wojny.

Ochotników było tak wielu, że pierwsza Nowa Armia szybko się zapełniła. Rozkaz z 11 września pozwolił zorganizować kolejnych. Druga Nowa Armia, zwana „K2”, objęła dywizje od 15 do 20: szkocką, irlandzką, północną, wschodnią, zachodnią i lekką. Ich bataliony, podobnie jak w pierwszej Nowej Armii, tworzono jako bataliony „służbowe” przy istniejących pułkach armii brytyjskiej.

Dalsze losy

Żołnierze K2 zaczynali tak samo jak ich poprzednicy: bez mundurów, karabinów i koszar, pod okiem nielicznych instruktorów, często emerytowanych oficerów i podoficerów. Dywizje drugiej Nowej Armii przybyły do Francji w 1915 roku. Szkocka 15 Dywizja walczyła już we wrześniu 1915 roku w bitwie pod Loos, a w 1916 roku wszystkie dywizje K2 wzięły udział w bitwie nad Sommą. Już 13 września 1914 roku brytyjski rząd nakazał utworzenie kolejnej, trzeciej Nowej Armii.