Serbowie wycofują się ze Sremu

11 września 1914 roku szef serbskiego sztabu, wojewoda Radomir Putnik, nakazał przerwać ofensywę w Sremie i wycofać wojska za Sawę. Zaledwie dzień wcześniej Serbowie zajęli Zemun naprzeciw Belgradu, a ich 1 Armia walczyła przed Starą Pazovą.

Zagrożenie od zachodu

Serbska wyprawa za Sawę od początku miała charakter ograniczony. Putnik podjął ją niechętnie, pod naciskiem Rosji i Francji, i zastrzegał, że w razie niebezpieczeństwa wojska wrócą do kraju. Niebezpieczeństwo pojawiło się szybko. W nocy z 7 na 8 września austro-węgierskie armie generała Oskara Potiorka przekroczyły Drinę i zaczęła się druga inwazja na Serbię. Jedna z nich zdołała uchwycić przyczółki na serbskim brzegu, a broniące się serbskie armie potrzebowały posiłków.

Potiorek właśnie na to liczył. Uznał, że najpewniejszym sposobem powstrzymania Serbów w Sremie jest uderzenie na samą Serbię, które zmusi ich do ściągnięcia wojsk do obrony kraju.

Odwrót 1 Armii

Decyzja Putnika wywołała sprzeciw. Przeciwni wycofaniu się z krainy zamieszkanej w dużej mierze przez Serbów byli dowódcy wojskowi, a także regent Aleksander i król Piotr I. Putnik nie ustąpił. Odwrotem 1 Armii kierował generał Petar Bojović i przeprowadził go sprawnie. 12 września austro-węgierskie wojska w Sremie przeszły do natarcia, ale serbskie straże tylne je powstrzymały. Według źródeł serbskich ostatnie oddziały opuściły Srem 13 września, według innych opracowań 14 września.

Wycofane dywizje ruszyły forsownym marszem na zachód, nad Drinę, gdzie w kolejnych tygodniach wzięły udział w ciężkich walkach z armiami Potiorka. Wyprawa do Sremu nie przyniosła Serbii żadnych trwałych korzyści, a kosztowała ją kilka tysięcy żołnierzy, głównie z rozbitej pod Mitrovicą Dywizji Timockiej.