Hindenburg feldmarszałkiem

27 listopada 1914 roku cesarz Wilhelm II awansował generała pułkownika Paula von Hindenburga do stopnia feldmarszałka, najwyższego w armii pruskiej. Hindenburg miał wtedy 67 lat i od niespełna miesiąca był naczelnym dowódcą wszystkich wojsk niemieckich na froncie wschodnim.

Trzy miesiące kariery

Jeszcze w sierpniu 1914 roku Hindenburg był generałem w stanie spoczynku. Wezwany z emerytury, objął dowództwo 8 Armii w Prusach Wschodnich i jeszcze w trakcie bitwy pod Tannenbergiem otrzymał stopień generała pułkownika. Jesienią poprowadził 9 Armię w ofensywie na Warszawę, a 1 listopada został naczelnym dowódcą na wschodzie, czyli Oberbefehlshaber Ost, w skrócie Ober Ost.

Awans przyszedł w czasie bitwy pod Łodzią. Nie przyniosła ona Niemcom wielkiego zwycięstwa, na które liczyli, a 24 listopada okrążona grupa generała Reinharda von Scheffera-Boyadela ledwie wyrwała się z kotła pod Brzezinami. Udało się jednak powstrzymać rosyjską ofensywę na Śląsk, a niemiecka propaganda przedstawiała walki w Królestwie Polskim jako kolejny sukces zwycięzcy spod Tannenbergu. Mniej więcej w tym samym czasie jego szef sztabu Erich Ludendorff został awansowany do stopnia generała porucznika.

Która data

Niemieckie biografie i wykazy awansów podają jako datę awansu 27 listopada 1914 roku. Polska i angielska Wikipedia łączą jednak buławę feldmarszałkowską z objęciem naczelnego dowództwa na wschodzie i podają 1 listopada. Wydaje się, że to uproszczenie, które zlewa w jedno dwa wydarzenia odległe od siebie o prawie cztery tygodnie.

Bohater narodowy

Awans potwierdził wyjątkową pozycję Hindenburga w Niemczech. Po Tannenbergu stał się bohaterem narodowym, a jego nazwiskiem nazywano ulice, place i okręty. W sierpniu 1916 roku, razem z Ludendorffem, przejął kierownictwo całej armii niemieckiej, a w 1925 roku został wybrany na prezydenta Rzeszy.