Indyjski Korpus Ekspedycyjny „F” w Egipcie

16 listopada 1914 roku do Suezu, u południowego wejścia do Kanału Sueskiego, dotarł konwój z 29 Brygadą Indyjską generała brygady Vaughana Coxa. Była to pierwsza część Indyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego „F”, który na początku listopada wypłynął z Indii do Egiptu. Brygadę tworzyły cztery bataliony: 14 Pułk Sikhów, 69 i 89 Pułk Pendżabski oraz 1 Batalion 6 Pułku Strzelców Gurkhów.

Po drodze żołnierze Coxa mieli już za sobą pierwszą walkę. Kilka dni wcześniej konwój zboczył z trasy u wejścia do Morza Czerwonego, a brygada zniszczyła turecki fort w Szejk Said naprzeciw brytyjskiej wyspy Perim. Teraz bataliony schodziły na ląd w Suezie i czekały na przydział do obrony kanału. 14 Pułk Sikhów już po pięciu dniach przewieziono koleją do Port Saidu, a 2 grudnia dotarł pod Kantarę, w północnej części kanału. Ten odcinek obrony przypadł później całej 29 Brygadzie.

Pozostałe dwie brygady korpusu, 28 generała George’a Younghusbanda i 30 generała Charlesa Mellissa, dopływały do Egiptu w kolejnych tygodniach, do początku grudnia. Tworzyły je bataliony pendżabskie, sikhijskie, beludżyjskie i gurkhijskie, w 28 Brygadzie głównie z pułków Frontier Force, strzegących w czasie pokoju północno-zachodniego pogranicza Indii.

Dla generała Johna Maxwella, dowodzącego wojskami brytyjskimi w Egipcie, przybycie wojsk indyjskich było bardzo ważne. Od ogłoszenia stanu wojennego na początku listopada Brytyjczycy spodziewali się tureckiego natarcia przez pustynię Synaj, a regularnych wojsk do obrony kanału długości ponad 160 kilometrów było niewiele. Brygady indyjskie stały się trzonem tej obrony. 24 grudnia 1914 roku utworzono z nich 10 Dywizję Indyjską, a na początku lutego 1915 roku to właśnie one odparły tureckie natarcie na kanał.