Włosi odbijają Berat

3 października 1918 roku włoski XVI Korpus generała Giacinta Ferrera ponownie zajął w Albanii Berat, stare miasto nad rzeką Osum. Włosi zdobyli je już w lipcu, ale pod koniec sierpnia stracili je w austro-węgierskiej kontrofensywie. Brytyjska chronologia wojny i część opracowań podają, że Berat odzyskano 1 października, czyli w pierwszym dniu włoskiego natarcia. Współczesne komunikaty włoskie wskazują jednak dzień późniejszy: według komunikatu z 3 października 2 października straże przednie dopiero zbliżały się do miasta, a komunikat z 4 października donosi, że w ciągu 3 października kolumny prawego skrzydła zajęły Berat i ruszyły dalej.

Natarcie było skutkiem wydarzeń w Macedonii. Po przełamaniu frontu nad Wardarem Bułgaria podpisała 29 września rozejm w Salonikach i wycofała się z wojny. Austro-węgierska Grupa Armii Albania generała pułkownika Karla von Pflanzera-Baltina, która latem odparła ofensywę sprzymierzonych w Albanii, miała teraz wschodnie skrzydło całkowicie odsłonięte. Wojska serbskie i francuskie z frontu salonickiego szły na północ, ku Kosowu i Serbii, i groziły jej odcięciem. Pflanzer-Baltin musiał opuścić Albanię. Włoski korpus we Wlorze, który we wrześniowej ofensywie nie brał udziału, ruszył za cofającym się przeciwnikiem.

Pościg zaczął się dwa dni wcześniej. Według komunikatu naczelnego wodza, generała Armanda Diaza, 1 października Włosi uderzyli na całym odcinku od morza do Osumu. Do wieczora, łamiąc opór pojedynczych oddziałów, zajęli Fier, linię rzeki Seman i wzgórza na lewym brzegu Osumu. 2 października natarcie objęło oba brzegi rzeki. Austriacy cofali się szybko, starając się oderwać od pościgu, i podpalali swoje magazyny. Mimo to Włosi wzięli jeńców i dużo sprzętu. Brytyjskie samoloty bombardowały drogi odwrotu wzdłuż rzeki Shkumbin i ostrzelały z niskiego pułapu lotnisko w Tiranie.

3 października Włosi weszli do Beratu. Tego samego dnia lewe skrzydło włoskie przekroczyło Seman i przez nadmorską równinę szło na Lushnję, ważny ośrodek zaopatrzenia przeciwnika. Kolumny z prawego skrzydła, które zajęły Berat, ruszyły od razu doliną Devollu w stronę Elbasanu. Według komunikatu z 6 października w Beracie znaleziono wielkie składy amunicji i 2500 karabinów porzuconych przez Austriaków.

Tym razem Włosi nie musieli się już obawiać kontrataku. Armia austro-węgierska w Albanii, przetrzebiona przez malarię i odcięta od posiłków, nie próbowała już utrzymać środkowej części kraju, a jej odwrót na północ, w stronę Czarnogóry i Kotoru, trwał aż do końca wojny. Berat pozostał w rękach włoskich.