Koniec bitwy pod Guillemont

6 września 1916 roku to według brytyjskiego nazewnictwa bitew ostatni dzień bitwy pod Guillemont. Trzy dni wcześniej 20 Dywizja i irlandzka 47 Brygada zdobyły w niespełna trzy godziny zrujnowaną wieś Guillemont, o którą Brytyjczycy walczyli od końca lipca. Na jej prawym skrzydle został jednak niezdobyty punkt oporu na farmie Falfemont, a na lewym Niemcy utrzymali Ginchy. Kolejne dni upłynęły na wyrównywaniu linii.

4 września był wietrzny i deszczowy. 5 Dywizja znowu zaatakowała farmę Falfemont, a francuscy sąsiedzi w wąwozie pod Combles znowu nie ruszyli, więc natarcie z frontu batalionu z Norfolk załamało się w ogniu karabinów maszynowych. Lepiej poszło z boku: batalion z Bedfordshire, posuwając się niemieckim okopem od lasku Wedge Wood, wziął ponad 180 jeńców i zajął dwa narożniki farmy. Wieczorem dwie kompanie batalionu z Devonshire weszły do lasu Leuze, który Brytyjczycy przezywali „Lousy Wood”, i zaczęły się w nim okopywać. Niemców było tam niewielu. W nocy Niemcy zaczęli ustępować. Do trzeciej nad ranem 5 września żołnierze z Norfolk zajęli farmę Falfemont, a do 7.30 cały okop drugiej pozycji. Rano kompanie batalionu Royal Warwickshire zeszły zboczem do wąwozu i połączyły się z lewym skrzydłem Francuzów. Zdobycie farmy pozwoliło Francuzom nawiązać łączność z Brytyjczykami w poprzek wąwozu.

Dowódcy batalionów meldowali tego ranka, że Niemcy są rozbici i skłonni do odwrotu. Generał Henry Rawlinson, który akurat był w sztabie XIV Korpusu, kazał śmiało zająć las Leuze i wzgórza między nim a Ginchy. Po południu batalion z Devonshire obsadził niemiecki okop w lesie Leuze, ale dwa natarcia batalionu 7 Royal Irish Fusiliers na okop Combles Trench załamały się na zasiekach ukrytych w zbożu. O 9.20 5 września odcinek 20 Dywizji przejęła 16 Dywizja (Irlandzka) generała Williama Hickiego, która wieczorem połączyła się z 5 Dywizją przy północnym skraju lasu Leuze.

6 września był pogodnym, jesiennym dniem. Batalion 8 Royal Irish Fusiliers przekroczył drogę z Combles do Ginchy i wszedł do lasu Bouleaux, ale stracił łączność z sąsiadami i przez cały dzień był pod silnym ostrzałem. Wieczorem, gdy front przejmowała londyńska 56 Dywizja, Niemcy kontratakowali w lesie Leuze. Część Irlandczyków cofnęła się za drogę, ale okop w lesie utrzymano, a batalion London Scottish odparł Niemców przed 22.30. Po południu nie udał się też atak Francuzów na Combles. Na lewym skrzydle 7 Dywizja jeszcze dwa razy zaatakowała Ginchy. Po południu jej żołnierze wdarli się do wsi i wysłali na tyły jeńców, ale o 16.30 kontratak znów ich wyparł. Generał Herbert Watts zameldował, że jego dywizja nie zdoła zrobić nic więcej.

Bitwa kosztowała dużo. 5 Dywizja straciła od 26 sierpnia do 7 września według brytyjskiej historii oficjalnej 4233 oficerów i żołnierzy, 20 Dywizja od 22 sierpnia do 8 września 2950, a 7 Dywizja od 23 sierpnia 3800. W zamian Brytyjczycy zlikwidowali występ pod lasem Delville, zajęli drugą pozycję niemiecką od Ginchy po wąwóz pod Combles i stanęli na grzbiecie nad Combles. Między lasem Leuze a Ginchy Niemcy utrzymali jednak umocniony punkt, nazywany przez Brytyjczyków Quadrilateral. Dla bitwy nad Sommą najważniejsze było, że Ginchy zostało odsłonięte od południa. Irlandczycy z 16 Dywizji mieli je zdobyć już 9 września, a generał Douglas Haig zyskał linię, z której w połowie miesiąca chciał rozpocząć wielką ofensywę z udziałem czołgów.