Zaimis znów premierem Grecji
Na początku maja 1917 roku król Konstantyn I odprawił rząd profesora Spiridona Lambrosa, który od października 1916 roku rządził królewską częścią Grecji, i po raz kolejny sięgnął po Aleksandrosa Zaimisa. Brytyjska chronologia wojny notuje zmianę rządu pod 2 maja i tę samą datę podaje brytyjski publicysta George F. Abbott, przychylny królowi, według którego tego dnia Zaimis przyjął misję. Francuski publicysta Auguste Gauvain i amerykański rocznik „The American Year Book” piszą, że Zaimis zgodził się stanąć na czele rządu 3 maja. Brytyjska historia oficjalna kampanii macedońskiej (Falls), John Buchan i rocznik „New International Year Book” podają 4 maja, a greckie wykazy rządów 21 kwietnia według kalendarza juliańskiego, którym posługiwała się wtedy Grecja, czyli właśnie 4 maja. Wygląda więc na to, że rozmowy toczyły się od 2 maja, a nowy gabinet zaprzysiężono dwa dni później.
Dlaczego Lambros musiał odejść
Gabinet Lambrosa wykonał, choć z oporami, najcięższe żądania Ententy: przeniósł wojsko na Peloponez i przeprosił sprzymierzonych za grudniowe walki w Atenach. Mimo to wiosną 1917 roku położenie króla szybko się pogarszało. Według Fallsa nowy rząd francuski Alexandre’a Ribota, utworzony 20 marca, nie miał dla greckiego monarchy wyrozumiałości swojego poprzednika i skłaniał się ku twardszym krokom, a francuska opinia publiczna była już Konstantynowi skrajnie wroga. W Salonikach zwolennicy Elefteriosa Wenizelosa coraz głośniej mówili o detronizacji, a sam Wenizelos dwukrotnie w kwietniu przekonywał brytyjskiego przedstawiciela, że pojednanie jest niemożliwe, a dynastię może uratować tylko abdykacja króla. 1 maja kongres greckich kolonii zebrany w Paryżu ogłosił Konstantyna i całą jego dynastię pozbawionymi tronu.
Do tego dochodziła sprawa Tesalii. Jej zboże, które zbliżało się do żniw, było jedynym dużym zapasem żywności dla królewskiej Grecji, wyniszczonej blokadą. Generał Maurice Sarrail, dowódca armii sprzymierzonych w Macedonii, od dawna chciał zająć tę prowincję, a pod koniec kwietnia, jak sam pisał we wspomnieniach, dostał z Paryża polecenie przygotowania wyprawy. Abbott pisze, że zaniepokojony tym król odprawił Lambrosa w nadziei, że Zaimis, jedyny niewenizelista, którego nikt nie posądzał o sympatie proniemieckie, zdoła udobruchać sprzymierzonych. Gauvain, nieprzychylny królowi, widział w tym tylko manewr: Konstantyn poświęcał posłusznego sobie ministra, by uśmierzyć gniew Ententy.
Ostatnia karta króla
Sześćdziesięciojednoletni Zaimis rządził już Grecją czterokrotnie, ostatnio latem 1916 roku, gdy na żądanie mocarstw przeprowadził demobilizację armii, a we wrześniu podał się do dymisji. Od tego czasu znów kierował Bankiem Narodowym Grecji. Według Gauvaina dał się namówić dopiero po długich rozmowach i zgodził się porzucić bank, by znów objąć urząd premiera i ministra spraw zagranicznych. Greckie wykazy rządów wymieniają w jego gabinecie m.in. Jeorjosa Ralisa jako ministra finansów, Fokiona Negrisa jako ministra spraw wewnętrznych i generała Anastasiosa Charalambisa jako ministra wojny. Byli to ludzie, którzy zasiadali już w jego rządzie z 1916 roku. Według Gauvaina prawie wszyscy członkowie gabinetu otwarcie występowali przeciw Wenizelosowi, a nowego premiera prawie nikt w prasie nie popierał.
Falls nazywa ten rząd „bezbarwnym” i pisze, że wszystko zależało w nim od zręczności i rozwagi sędziwego premiera. Zaimis był wiernym rojalistą, ale zawsze szukał porozumienia z Wenizelosem i był życzliwy sprzymierzonym, z wieloma ich politykami łączyła go osobista przyjaźń. Brytyjski historyk nazywa go „ostatnią kartą” króla Konstantyna, dodając, że zagrano nią za późno, jeśli w ogóle mogła coś zmienić. Rocznik „New International Year Book” pisze, że sprzymierzeni przyjęli upadek Lambrosa z zadowoleniem i liczyli, że z Zaimisem będzie łatwiej. Nowy premier zaczął rozmowy z posłami Ententy i, jak pisze Abbott, próbował doprowadzić do pojednania króla z Wenizelosem. Tymczasem 4 maja brytyjski poseł Sir Francis Elliot doniósł o odkryciu pod Atenami ukrytych 480 nowych karabinów Mannlicher z amunicją, co według Fallsa potwierdzało francuskie przekonanie, że królewscy żołnierze chowali broń.
Co dalej
Zmiana rządu nie powstrzymała biegu wydarzeń. Na konferencji w Paryżu 4 i 5 maja sprzymierzeni postanowili zabezpieczyć tesalskie zbiory i uzgodnili, że odtąd w sprawach greckich w imieniu wszystkich będzie mówić Francja. W Salonikach wiec wenizelistów ogłosił detronizację Konstantyna, a w końcu maja Wenizelos publicznie odrzucił wszelką myśl o pojednaniu z królem. Zaimis pozostał na stanowisku i w czerwcu 1917 roku to on, na prośbę francuskiego wysłannika Charles’a Jonnarta, przeprowadził kraj przez abdykację Konstantyna. Pod koniec czerwca ustąpił miejsca Wenizelosowi.